حدیث دربارهبر دوش پيامبر صلى الله عليه و آله در نماز

مسند ابن حنبل عن أبي هريرة:كُنّا نُصَلّي مَعَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله العِشاءَ؛ فَإِذا سَجَدَ وَثَبَ الحَسَنُ وَالحُسَينُ عليهماالسلام عَلى ظَهرِهِ، فَإِذا رَفَعَ رَأسَهُ أخَذَهُما بِيَدِهِ مِن خَلفِهِ أخذاً رَفيقاً، ويَضَعُهُما عَلَى الأَرضِ، فَإِذا عادَ عادا، حَتّى قَضى صَلاتَهُ، أقعَدَهُما عَلى فَخِذَيهِ. قالَ: فَقُمتُ إلَيهِ فَقُلتُ: يا رَسولَ اللّهِ، أرُدُّهُما؟ فَبَرَقَتْ بَرقَةٌ، فَقالَ لَهُما: اِلحَقا بِاُمِّكُما. قالَ: فَمَكَثَ ضَوؤُها حَتّى دَخَلا. ۱

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو هريره ـ: ما نماز عشا را با پيامبر صلى الله عليه و آله مى خوانديم و چون به سجده مى رفت، حسن و حسين عليهماالسلامبر پشتش مى پريدند و چون پيامبر صلى الله عليه و آله سرش را بلند مى كرد، آنها را با دستش، به نرمى از پشتش مى گرفت و بر زمين مى نهاد و چون دوباره به سجده مى رفت، اين كارها تكرار مى شد تا آن كه نمازش را به پايان برد و آن دو را بر ران هايش نشاند. برخاستم و به سوى پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم و گفتم: اى پيامبر خدا! آنها را باز گردانم؟ آسمان، برقى زد و پيامبر صلى الله عليه و آله به آن دو فرمود: «پيش مادرتان برويد». نور آن برق ماند تا آن دو، وارد [خانه شان] شدند.

۱.مسند ابن حنبل: ج 3 ص 592 ح 10664، تاريخ دمشق: ج 14 ص 159 ح 3486، المستدرك على الصحيحين: ج 3 ص 183 ح 4782، المعجم الكبير: ج 3 ص 52 ح 2659، سير أعلام النبلاء: ج 3 ص 256؛ شرح الأخبار: ج 3 ص 75 ح 996، الثاقب في المناقب: ص 99 ح 91، المناقب للكوفي: ج 2 ص 277 ح 745 والستّة الأخيرة نحوه.

کلیدواژه‌ها زندگی خانوادگی امام حسین علیه السلام پرورش بر دوش پیامبر صلی الله علیه و آله در نماز

احادیث دیگر این موضوع

المعجم الكبيرـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: حسين عليه السلام آمد و پيامبر صلى الله عليه و آله نماز مى خواند. پس به گردن پيامبر صلى الله عليه و آله چسبيد و ايشان با همو بلند شد و او را با دستش گرفت و آن قدر نگاهش داشت تا به ركوع رفت.

السنن الكبرىـ به نقل از زرّ بن حبيش ـ: روزى پيامبر صلى الله عليه و آله با مردم نماز مى خواند كه حسن و حسين عليهماالسلام ـ كه دو پسر بچّه بودند ـ به سويش آمدند و وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله به سجده مى رفت، بر پشتش مى پريدند. مردم به سوى آنها آمدند تا دورشان كنند كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «رهايشان كنيد. پدر و مادرم فدايشان! هر كس مرا دوست دارد، بايد اين دو را دوست داشته باشد».

البداية و النهايةـ به نقل از عبد اللّه ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله نماز مى خواند كه حسن و حسين عليهماالسلامآمدند و هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله به سجده مى رفت، بر پشت او مى پريدند و مردم خواستند كه آن دو را برانند. پيامبر صلى الله عليه و آله سلام كه داد، به مردم فرمود: «اين دو، پسران من هستند. هر كس اين دو را دوست بدارد، مرا دوست داشته است».

كشف الغُمّةـ به نقل از ابو هريره ـ: به پدرم سوگند، ديدم كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نماز مى خواند. سجده كرد و حسن عليه السلام آمد و در همان حال سجده، بر پشت ايشان سوار شد. سپس حسين عليه السلام آمد و در همان حال سجده، در كنار برادر، بر پشت پيامبر صلى الله عليه و آله سوار شد و پشت پيامبر صلى الله عليه و آله سنگين شد. من آمدم و آن دو را از پشت پيامبر صلى الله عليه و آله برداشتم ـ و ابو هريره، در اين جا سخنى گفته كه از ياد ابويعلى رفته است ـ. پيامبر صلى الله عليه و آله دستى بر سرشان كشيد و سه بار فرمود: «هر كس مرا دوست دارد، بايد اين دو را دوست داشته باشد».

سنن النسائىـ به نقل از عبد اللّه بن شدّاد، از پدرش ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله براى نماز مغرب يا عشا بر ما وارد شد و حسن عليه السلام يا حسين عليه السلام را با خود آورده بود. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله جلو آمد و او را بر زمين گذاشت و سپس براى نماز، تكبير گفت و نماز خواند و يكى از سجده هاى ميان نمازش طول كشيد. من سرم را بلند كردم كه ديدم پسر بچه بر پشت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در همان حال سجده، نشسته است. من به سجده ام باز گشتم و چون پيامبر صلى الله عليه و آله نماز را به پايان برد، مردم گفتند: اى پيامبر خدا! ميان نمازت، سجده اى طولانى كردى، تا آن جا كه گمان برديم حادثه اى اتّفاق افتاده، يا به تو وحى مى شود. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هيچ يك از اينها نبود؛ بلكه پسرم بر پشتم سوار شده بود و خوش نداشتم كه او را وا دارم تا بازى اش را به شتاب، به پايان بَرَد».

شرح الأخبارـ به نقل از عبد اللّه بن شدّاد بن هاد، به سندش ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با مردم، نماز مى خواند كه حسين عليه السلام ـ كه كودكى بود ـ آمد و در همان حال سجده، بر پشت پيامبر صلى الله عليه و آله سوار شد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سجده را طول داد تا حسين عليه السلام فرود آمد و آن گاه، پيامبر صلى الله عليه و آله سرش را بلند و نماز را تمام كرد و [به سوى مردم] چرخيد. مردم از ماجراى حسين عليه السلام آگاه نشده بودند و پرسيدند: اى پيامبر خدا! چندان سجده را طول دادى كه گمان برديم حادثه اى اتّفاق افتاده است! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اين پسرم بر پشت من سوار شد و خوش نداشتم كه او را وا دارم، تا به شتاب، بازى اش را به پايان بَرَد».

المناقب، ابن شهرآشوبـ به نقل از ليث بن سعد ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله روزى با گروهى نماز مى خواند. حسين عليه السلام، كودك و نزديك پيامبر صلى الله عليه و آله بود. چون پيامبر صلى الله عليه و آله به سجده مى رفت، حسين عليه السلام مى آمد و بر پشتش سوار مى شد و سپس پاهايش را حركت مى داد و مى گفت: «هى، هى!». هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله مى خواست سرش را بلند كند، او را بر مى گرفت و كنار خود مى نهاد و چون به سجده مى رفت، حسين عليه السلام دوباره سوار مى شد و مى گفت: «هى، هى»! و اين كار را تكرار مى كرد تا آن كه پيامبر صلى الله عليه و آله از نمازش فارغ شد. فردى يهودى گفت: اى محمّد! شما رفتارى با كودكان مى كنيد كه ما نمى كنيم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هان كه اگر شما هم به خدا و پيامبرش ايمان داشتيد، بر كودكان، رحم مى كرديد». يهودى گفت: من به خدا و پيامبرش ايمان مى آورم. بدين سان، يهودى از ديدن خوى كريمانه پيامبر صلى الله عليه و آله با آن همه بزرگى منزلتش، مسلمان شد.