فیلترها
نتایج جستجو برای «آثار بسم الله»: ۲۷ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:قالَ اللّهُ عز و جل: قَسَمتُ فاتِحَةَ الكِتابِ بَيني وبَينَ عَبدي، فَنِصفُها لي ونِصفُها لِعَبدي، ولِعَبدي ما سَأَلَ. إذا قالَ العَبدُ: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» قالَ اللّهُ جَلَّ جَلالُهُ: بَدَأَ عَبدي بِاسمي، وحَقٌّ عَلَيَّ أن اُتَمِّمَ لَهُ اُمورَهُ، واُبارِكَ لَهُ في أحوالِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرمود: «[سوره] فاتحة الكتاب را ميان خودم و بنده ام قسمت كرده ام؛ نصفش از آنِ من است و نصفش از آنِ بنده ام، و آنچه بنده ام بخواهد، به او مى دهم».
هر گاه بنده بگويد: «به نام خداوند مهرگسترِ مهربان»، خداوند عز و جل مى فرمايد: «بنده ام به نام من آغاز كرد و بر من است كه كارهاى او را برايش تمام گردانم و در احوالش به او بركت دهم.».
۱.عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج 1 ص 300 ح 59، الأمالي للصدوق: ص 239 ح 253 كلاهما عن محمّد بن زياد ومحمّد بن سيّار عن الإمام العسكري عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 92 ص 226 ح 3 وج 85 ص 59 وراجع شُعب الإيمان: ج 2 ص 447 ح 2362 و كنزالعمّال: ج 2 ص 299 ح 4055.
الإمام عليّ عليه السلامـ في وَصِيَّتِهِ لِكُمَيلٍ ـ: يا كُمَيلُ، سَمِّ كُلَّ يَومٍ بِاسمِ اللّهِ، وقُل: لا حَولَ ولا قُوَّةَ إلّا بِاللّهِ، وتَوَكَّل عَلَى اللّهِ. ۱
امام على عليه السلامـ در سفارش هايش به كميل ـ: اى كميل! هر روز، نام خدا را ببر و بگو: «هيچ توش و توانى نيست، مگر به يارى خدا» و به خدا توكّل كن.
۱.تحف العقول: ص 171، بشارة المصطفى: ص 25 عن كميل، بحار الأنوار: ج 77 ص 268 ح 1 و ص 414 ح 38.
امام على عليه السلام:نام خدا، رفو كننده پارگى هاست، و دوزنده چاك ها، و همواركننده ناهموارى ها، و سپر بدى ها، و سنگر در برابر رنج هاى روزگار، و شفابخش بيمارى هاى سينه ها، و [مايه] امان در روز رستاخيز.
امام زين العابدين عليه السلام:به نام خدا كه سخن پناهجويان است ۳ و گفتار حمايت خواهان.
۱.قال المجلسي قدس سره: «كلمة المعتصمين» المضبوط في النسخ الرفع، أي التسمية كلمة المعتصمين باللّه يفتتحون بها في كلّ أمر، ويحتمل أن يكون خبر «باسم اللّه» من غير تقدير، وهو بعيد، ولعلّ الجرّ أظهر صفة للاسم (بحار الأنوار: ج 90 ص 241).
۲.البلد الأمين: ص 100، المصباح للكفعمي: ص 144، بحار الأنوار: ج 90 ص 152 ح 11.
۳.علّامه مجلسى قدس سرهمى گويد: «كلمةُ المعتصمين»، در نسخه ها به رفع «هاء»، ضبط شده است، يعنى: «بُردن نام خدا، سخن كسانى است كه به خدا پناه مى آورند و در هر كارى، به آن آغاز مى كنند». احتمال هم دارد كه خبر «بسم اللّه» باشد، بدون آن كه چيزى را در تقدير بگيريم. امّا شايد جرّ آن، ظهور بيشترى داشته باشد كه در اين صورت، صفت اسم است.
عنه عليه السلام:بِاسمِ اللّهِ استَعَنتُ، وبِبِاسمِ اللّهِ استَجَرتُ، وبِهِ اعتَصَمتُ، وما تَوفيقي إلّا بِاللّهِ عَلَيهِ تَوَكَّلتُ. ۱
امام زين العابدين عليه السلام:از نام خدا كمك گرفتم، و خود را در پناه نام خدا در آوردم، و به نام او چنگ زدم، و جز از خدا توفيق نجويم، و به او توكّل كردم.
۱.مُهَج الدعوات: ص 356، البلد الأمين: ص 549، المصباح للكفعمي: ص 291، بحار الأنوار: ج 94 ص 374 ح 1.
الإمام العسكري عليه السلام:اِحتَجَبتُ بِحِجابِ اللّهِ. وَاحتَطتُ عَلى نَفسي وأهلي ووُلدي ومالي ومَا اشتَمَلَت عَلَيهِ عِنايتي بِبِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ. ۱
امام عسكرى عليه السلام:خود را در پسِ پرده خدا پوشاندم. و خودم و همسرم و فرزندانم و اموالم و هر آنچه را مورد توجّه من است، در پناه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» قرار دادم.
۱.مُهَج الدعوات: ص 63، بحار الأنوار: ج 94 ص 363 ح 1.
الإمام زين العابدين عليه السلام:اُعيذُ نَفسي وأهلي ومالي ووُلدي، وجَميعَ ما تَلحَقُهُ عِنايتي، وجَميعَ نِعَمِ اللّهِ عِندي، بِبِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ. ۱
امام زين العابدين عليه السلام:خودم و همسرم و اموالم و فرزندانم و همه آنچه را مورد توجّه من است، و همه نعمت هايى را كه از خدا دارم، در پناه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» در مى آورم.
۱.مُهَج الدعوات: ص 26، بحار الأنوار: ج 94 ص 336 ح 5.
امام زين العابدين عليه السلام:به نام خدا كه بهترينِ نام هاست و به نام خدا كه پروردگارِ زمين و آسمان است، هر ناخوشايندى را ـ كه در رأس آنها ناخشنودىِ خود اوست ـ از خودم دور مى كنم و هر امر دوست داشتنى اى را ـ كه در رأس آنها خشنودى خود اوست ـ به سوى خود مى كشانم. عمر مرا به آمرزشت ختم فرما، اى صاحب احسان!
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:لَو قَرَأتَ: «بِاسمِ اللّهِ»؛ تَحفَظُكَ المَلائِكَةُ إلَى الجَنَّةِ، وهُوَ شِفاءٌ مِن كُلِّ داءٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر «بسم اللّه» بگويى، فرشتگان، تو را تا بهشتْ محافظت مى كنند و آن، شفاى هر دردى است.
۱.مستدرك الوسائل: ج 4 ص 389 ح 4995 نقلاً عن القطب الراوندي في لبّ اللباب عن عبد اللّه بن مسعود وراجع بحار الأنوار: ج 92 ص 258 ح 52.
الإمام عليّ عليه السلام:«بِاسمِ اللّهِ» شِفاءٌ مِن كُلِّ داءٍ، وعَونٌ لِكُلِّ دَواءٍ. ۱
امام على عليه السلام:«بسم اللّه»، شفاى هر دردى و كمك هر دارويى است.
۱.نزهة الناظر: ص 42، إرشاد القلوب: ص 366 نحوه، بحار الأنوار: ج 10 ص 60 ح 4 وج 92 ص 259 ح 53؛ تفسير القرطبي: ج 1 ص 107.
عنه عليه السلامـ في وَصِيَّتِهِ لِكُمَيلٍ ـ: يا كُمَيلُ، إذا أكَلتَ الطَّعامَ فَسَمِّ بِاسمِ اللّهِ الَّذي لا يَضُرُّ مَعَ اسمِهِ شَيءٌ، وهُوَ الشِّفاءُ مِن جَميعِ الأَسواءِ. ۱
امام على عليه السلامـ در سفارش هايش به كميل ـ: اى كميل! هر گاه خواستى غذا بخورى، نام خدا را ببر؛ چرا كه با وجود نام او، هيچ دردى آسيب نمى رساند و در آن، شفاى همه بدى ها [و دردها] هست.
۱.بشارة المصطفى: ص 25 عن كميل، تحف العقول: ص 171، بحار الأنوار: ج 77 ص 267 ح 1 وص 412 ح 38.
الإمام المهديّ عليه السلامـ في دُعاءٍ لَهُ ـ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، بِاسمِ اللّهِ دَواءٌ، وَالحَمدُ للّهِِ شِفاءٌ. ۱
امام مهدى عليه السلامـ در يكى از دعاهايش ـ: به نام خداوند مهرگسترِ مهربان. «به نام خدا»، داروست و «ستايش، خداى را» شفاست.
۱.بحار الأنوار: ج 53 ص 226 نقلاً عن البلد الأمين.
المصنّف، ابن ابى شيبهـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: پيامبر خدا، نزد من كه بيمار بودم، آمد و فرمود: «آيا تو را با تعويذى كه جبرئيل عليه السلام آن را به من آموخت، افسون كنم؟ تو را با نام خدا افسون مى كنم. خدا، تو را از هر دردى كه رنجت مى دهد، و از گزند دمندگان در گِره ها (جادوگران)، و از گزند هر حسودى؛ آن گاه كه حسادت ورزد، ۵ شفا مى دهد».
۱.الرُّقْيَة: العوذة التي يُرقى بها صاحب الآفة كالحُمّى والصَّرَع وغير ذلك من الآفات (النهاية: ج 2 ص 254 «رقى»).
۲.الإرْب: الدَّهاء والنُّكر (النهاية: ج 1 ص 36 «أربَ»).
۳.العُقَد: جمع عُقدة؛ وهي ما تعقِدُه الساحرة، وأصله من العزيمة (مفردات ألفاظ القرآن: ص 577 «عقد»).
۴.المصنّف لابن أبي شيبة: ج 7 ص 78 ح 6 وص 79 ح 16 عن أبي سعيد الخدري وج 5 ص 443 ح 6 عن عبادة بن الصامت وح 9 عن أبي سعيد الخدري وكلّها نحوه، كنزالعمّال: ج 10 ص 105 ح 28534؛ مكارم الأخلاق: ج 2 ص 246 ح 2595، بحار الأنوار: ج 95 ص 17 ح 16.
۵.يا: از گزند هر شورْچشمى، آن گاه كه چشم زخم زند.
الإمام الصادق عليه السلام:حُمَّ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَأتاهُ جَبرَئيلُ عليه السلام فَعَوَّذَهُ، فَقالَ: بِاسمِ اللّهِ أرقيكَ يا مُحَمَّدُ، وبِاسمِ اللّهِ أشفيكَ، وبِاسمِ اللّهِ مِن كُلِّ داءٍ يُعيِيكَ، بِاسمِ اللّهِ وَاللّهُ شافيكَ، بِاسمِ اللّهِ خُذها فَلتُهَنّيكَ، بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ فَلا اُقسِمُ بِمَواقِعِ النُّجومِ، لَتَبرَأَنَّ بِإِذنِ اللّهِ. ۱
امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا، تب كرد. جبرئيل عليه السلام نزد ايشان آمد و او را افسون كرد و گفت: «به نام خدا، تو را افسون مى كنم، اى محمّد! و به نام خدا، شفايت مى دهم. به نام خدا از هر دردى كه تو را رنج مى دهد، به نام خدا و خدا، شفادهنده توست. به نام خدا، اين را بگير كه تو را به سلامت مى دارد. به نام خداوند مهرگسترِ مهربان. سوگندى نخورم به جايگاه هاى ستارگان. به خواست خدا، حتما بهبود مى يابى».
۱.الكافي: ج 8 ص 109 ح 88 عن بكر بن محمّد الأزدي، قرب الإسناد: ص 42 ح 134، مكارم الأخلاق: ج 2 ص 243 ح 2585 وفيهما «يعنيك» بدل «يعييك»، طبّ الأئمّة لابني بسطام: ص 38، بحار الأنوار: ج 95 ص 65 ح 44 وراجع كنزالعمّال: ج 10 ص 71 ح 28407.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:لا يُرَدُّ دُعاءٌ أوَّلُهُ «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ». ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دعايى كه با «بسم اللّه الرحمن الرحيم» آغاز گردد، رد نمى شود.
۱.ربيع الأبرار: ج 2 ص 336؛ الدعوات: ص 52 ح 131، بحار الأنوار: ج 93 ص 313 ح 17.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن قَرَأَ: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» موقِنا سَبَّحَت مَعَهُ الجِبالُ، إلّا أنَّهُ لا يُسمَعُ ذلِكَ مِنها. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس از سرِ يقين بگويد: «بسم اللّه الرحمن الرحيم»، كوه ها هم صدا با او تسبيح خدا مى گويند؛ امّا تسبيحگويىِ آنها شنيده نمى شود.
۱.الدرّ المنثور: ج 1 ص 26 نقلاً عن أبي نعيم والديلمي عن عائشة.
مسند ابن حنبل عن أبي تميمة الهجيمي عمّن كان رديف ۱ النبيّ صلى الله عليه و آله:مسند ابن حنبل عن أبي تميمة الهجيمي عمّن كان رديف ۲ النبيّ صلى الله عليه و آله: كُنتُ رَديفَهُ عَلى حِمارٍ فَعَثَرَ الحِمارُ، فَقُلتُ: تَعِسَ الشَّيطانُ.
فَقال لِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله: لا تَقُل: تَعِسَ الشَّيطانُ؛ فَإِنَّكَ إذا قُلتَ: تَعِسَ الشَّيطانُ تَعاظَمَ الشَّيطانُ في نَفسِهِ، وقالَ: صَرَعتُهُ بِقُوَّتي، فَإِذا قُلتَ: «بِاسمِ اللّهِ»، تَصاغَرَت إلَيهِ نَفسُهُ حَتّى يَكونَ أصغَرَ مِن ذُبابٍ. ۳۴
مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو تميمه هجيمى، از كسى كه در تَرك پيامبر صلى الله عليه و آله نشسته بود ـ: من پشت سرِ پيامبر صلى الله عليه و آله بر الاغى نشسته بودم كه ناگاه، الاغ، سِكَندرى خورد. من گفتم: مرگ بر شيطان!
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «مگو: مرگ بر شيطان؛ زيرا هر گاه بگويى: مرگ بر شيطان، شيطان در خودش احساس بزرگى و غرور مى كند و مى گويد: من با قدرت خود، آن [الاغ] را زمين زدم. امّا اگر بگويى: به نام خدا، شيطان، چنان احساس كوچكى مى كند كه اِنگار از مگس هم كوچك تر است».
۱.الرَّديف: الذي تحمله خلفك على ظهر الدابّة (المصباح المنير: ص 224 «ردف»).
۲.الرَّديف: الذي تحمله خلفك على ظهر الدابّة (المصباح المنير: ص 224 «ردف»).
۳.مسند ابن حنبل: ج 7 ص 349 ح 20614 وح 20615 نحوه، سنن أبي داوود: ج 4 ص 296 ح 4982 نحوه، المستدرك على الصحيحين: ج 4 ص 324 ح 7792، كنزالعمّال: ج 1 ص 247 ح 1244.
۴.الرَّديف: الذي تحمله خلفك على ظهر الدابّة (المصباح المنير: ص 224 «ردف»).
كنزالعمّال عن اُسامة بن زيد:بَينا رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَلى بَغلَةٍ شَهباءَ ۱، وأنَا رِدفُهُ، إذ عَثَرَتِ البَغلَةُ، فَقُلتُ: تَعِسَ إبليسُ، فَضَرَبَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَلى مَنكِبي، فَقالَ:
يا اُسامَةُ، لا تَقُل هكَذا؛ فَإِنَّ لِاءِبليسَ عِندَ ذلِكَ نَخرَةً ۲، يَقولُ: ذَكَرَني ونَسِيَ رَبَّهُ، ولكِن قُل: بِاسمِ اللّهِ. ۳
كنز العمّالـ به نقل از اُسامة بن زيد ـ: پيامبر خدا بر استرى خاكسترى سوار بود و من در تَرك وى نشسته بودم كه ناگاه، استر، سِكَندرى خورد. من گفتم: مرگ بر ابليس!
پيامبر خدا بر شانه من زد و فرمود: «اى اُسامه! چنين مگو؛ زيرا ابليس با شنيدن اين حرف، خُرناسى مى كشد [و باد به غبغب مى اندازد] و مى گويد: مرا ياد كرد و پروردگارش را از ياد برد؛ بلكه بگو: به نام خدا».
الإمام الصادق عليه السلامـ لِلمُفَضَّلِ بنِ عُمَرَ ـ: يا مُفَضَّلُ، اِحتَجِز مِنَ النّاسِ كُلِّهِم بِ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» وبِ «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» ، اِقرَأها عَن يَمينِكَ وعَن شِمالِكَ ومِن بَينِ يَدَيكَ ومِن خَلفِكَ ومِن فَوقِكَ ومِن تَحتِكَ، فَإِذا دَخَلتَ عَلى سُلطانٍ جائِرٍ فَاقرَأها حينَ تَنظُرُ إلَيهِ ثَلاثَ مَرّاتٍ، وَاعقِد بِيَدِكَ اليُسرى، ثُمَّ لا تُفارِقها حَتّى تَخرُجَ مِن عِندِهِ. ۱
امام صادق عليه السلامـ به مفضّل بن عمر ـ: اى مفضّل! با «بسم اللّه الرحمن الرحيم» و [سوره] «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» ، خود را از [گزند] همه مردم، محفوظ بدار. آن را از سمت راست و سمت چپ و پيش رو و پشت سر و بالاى سر و پايين پايت [در شش جهت خود] بخوان، و هر گاه بر سلطان ستمگرى وارد شدى، با ديدن او، سه بار آن (سوره توحيد) را بخوان و با دست چپت بشمار و سپس انگشتانت را همچنان بسته نگه دار ۲ تا زمانى كه از نزد او خارج شوى.
الإمام الحسين عليه السلامـ في المناجاةِ: اِجعَلِني اللّهُمَّ في حِرزِكَ وفي حِزبِكَ. بِبِاسمِ اللّهِ استَشفَيتُ، وبِاسمِ اللّهِ استَكفَيتُ، وعَلَى اللّهِ تَوَكَّلتُ، وبِهِ استَعَنتُ، وإلَيهِ استَعدَيتُ عَلى كُلِّ ظالِمٍ ظَلَمَ، وغاشِمٍ غَشَمَ، وطارِقٍ طَرَقَ، وزاجِرٍ زَجَرَ، «فَاللَّهُ خَيْرٌ حَـفِظًا وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّ حِمِينَ» ۱. ۲
امام حسين عليه السلامـ در نيايش ـ: بار خدايا! مرا در پناه و در دسته خودت قرار ده. با «به نام خدا»، شفا مى جويم. با «به نام خدا» بندگى مى جويم و بر خدا توكّل مى كنم و از او كمك مى طلبم، و از او در برابر هر ستمگرى كه ستم كند و هر بيدادگرى كه بيداد كند و هر كوبنده اى كه بكوبد و هر بازدارنده اى كه باز دارد، يارى مى جويم «كه خدا بهترين نگهدار است و او مهربان ترينِ مهربانان است» .
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۲۷