پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال درباره سخن خداى تعالى: «آگاه باشيد كه به يقين، دوستان و نزديكان خدا، نه بيمى [در عالم آخرت]بر آنان مى رود و نه اندوهى خواهند داشت» ـ: آنان، كسانى اند كه در راه خدا به يكديگر محبّت مى ورزند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دوستان خدا، خاموشى مى گزينند و خاموشى آنها ذكر خداست، و مى نگرند و نگاهشان عبرت است، و سخن مى گويند و سخنانشان حكمت است، و راه مى روند و راه رفتنشان در ميان مردم، مايه بركت است. اگر نه اين بود كه اجلهايشان نوشته شده است، از ترس عذاب و شوق به ثواب، [لحظه اى]جانهايشان در كالبدهايشان قرار نمى گرفت.

امام على عليه السلام ـ چون آيه «آگاه باشيد كه به يقين، دوستان و نزديكان خدا نه بيمى بر آنان مى رود و.» را خواند ـ:«مى دانيد دوستان خدا چه كسانى اند». گفتند: چه كسانى اند، اى اميرمؤمنان؟ فرمود: «آنان، ما و پيروانمان هستيم. پس، هر كه بعد از ما از ما پيروى كند، خوشا به حال ما و خوش تر به حال آنان!». گفتند: اى امير مؤمنان! چرا خوشا به حال ما و خوش تر به حال آنان؟ مگر نه اين است كه ما و آنان، هر دو در يك راهيم؟! فرمود: «نه؛ زيرا آنان، بارى را به دوش مى كشند كه شما نكشيده ايد و چيزهايى را تحمّل مى كنند كه شما تحمّل نكرده ايد».

امام على عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از اينكه منظور از دوستان خدا در سخن خداى تعالى: «آگاه باشيد كه به يقين، دوستان و نزديكان خدا، نه بيمى [در عالم آخرت]بر آنان مى رود و نه اندوهى خواهند داشت» ـ: آنان، مردمى اند كه در عبادت خداوند متعال، اخلاص مى ورزند و چون مردمْ ظاهر دنيا را مى بينند، آنان، باطن دنيا را مشاهده مى كنند و از اين رو، آينده آن را شناختند، در حالى كه ديگر مردم، فريفته امروز آن اند. پس، از دنيا آنچه را كه مى دانند به زودى آنان را ترك مى كند، ترك كردند و آنچه از آن را كه مى دانند به زودى آنان را مى ميرانَد، ميراندند.

امام صادق عليه السلام:دوستان خدا، از همان زمانى كه خداوند، آدم عليه السلامرا آفريد، همواره در ضعف و اقليّت بوده اند.

امام صادق عليه السلام:اى ابوبصير! خوشا به حال پيروان قائم ما كه در زمان غيبت او منتظر ظهورش هستند و در زمان ظهورش فرمانبردار اويند. آنان، دوستان خدايند كه نه بيمى بر آنان است و نه اندوهگين مى شوند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دانشمندان، امينان خداوند بر آفريده هاى او هستند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دانشمندان، امينان امّت من هستند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دانشمند، امين خداوند در زمين است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دانش، وديعه خدا در زمين اوست و دانشمندان، امينان او بر آن هستند. پس هر كس دانش خود را به كار بندد، امانتش را ادا كرده است و هر كس به كار نبندد، در ديوان خداوند متعال، جزو خيانتكاران نوشته مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دانشمند، وكيل خداى متعال است. خداوند در برابر هر حديث، در روز رستاخيز، نورى به او عطا مى كند و خداوند براى هر حديث، عبادت هزار سال را برايش مى نويسد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل به ابراهيم عليه السلام وحى كرد: «اى ابراهيم! من، دانايم و هر دانايى را دوست دارم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا دانشمندان، وارثان پيامبران اند. پيامبران، دينار و درهم به ارث ننهاده اند؛ بلكه دانش را به ارث گذاشته اند. پس هر كس از آن [دانش] بر گيرد، بهره اى فراوان برده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دانشمندان، وارثان پيامبران اند. اهل آسمان، آنان را دوست دارند و چون در گذشتند، ماهيان دريا براى آنها آمرزش مى طلبند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دانشمندان را گرامى بداريد؛ چرا كه آنان، وارثان پيامبران اند. پس هر كس آنان را گرامى بدارد، خدا و پيامبرش را گرامى داشته است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دانشمندان، كليدهاى بهشت و جانشينان پيامبران اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حاملان دانش در دنيا، جانشينان پيامبران اند و در آخرت، از زمره شهيدان هستند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دانشمندان امّت من، مانند پيامبران بنى اسرائيل اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پيامبران بر دانشمندان، دو درجه برترى دارند و دانشمندان بر شهيدان، يك درجه.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس را مرگ در رسد، در حالى كه براى زنده كردن اسلامْ دانش مى جويد، ميان وى و پيامبران در بهشت، يك درجه بيش نيست.