فیلترها
نتایج جستجو برای «جاودانگی بهشتیان»: ۱۱ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:لَو قِيلَ لِأَهلِ النّارِ: إِنَّكُم ماكِثُونَ فِي النّارِ عَدَدَ كُلِّ حَصاةٍ فِي الدُّنيا لَفَرِحُوا بِها، وَلَو قِيلَ لِأَهلِ الجَنَّةِ: إِنَّكُم ماكِثُونَ فِي الجَنَّةِ عَدَدَ كُلِّ حَصاةٍ فِي الدُّنيا لَحَزِنُوا، وَلَكِن جُعِلَ لَهُم الأَبَدُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر به اهل دوزخ گفته شود: شما به شمار ريگ هاى دنيا در آتش خواهيد ماند، از آن خوش حال مى شوند، و اگر به اهل بهشت گفته شود: شما به شمار ريگ هاى دنيا در بهشت، ماندگار خواهيد بود، اندوهگين مى شوند؛ امّا جاودانگى براى آنها رقم خورده است.
۱.المعجم الكبير: ج 10 ص 180 ح 10384، حلية الأولياء: ج 4 ص 168 كلاهما عن عبد اللّه بن مسعود، كنز العمّال: ج 14 ص 532 ح 39530؛ الأمالي للشجري: ج 2 ص 307 عن عبد اللّه بن مسعود.
عنه صلى الله عليه و آله:إِذا دَخَلَ أَهلُ الجَنَّةِ الجَنَّةَ وَأَهلُ النّارِ النّارَ، قالَ اللّهُ تَعالى: يا أَهلَ الجَنَّةِ، كَم لَبِثتُم فِي الأَرضِ عَدَدَ سِنِينَ؟
قالُوا: لَبِثنا يَوما أَو بَعضَ يَومٍ.
قالَ: نِعْمَ ما اتَّجَرتُم فِي يَومٍ أَو بَعضِ يَومٍ، رَحمَتِي وَرِضوانِي وَجَنَّتِي، اُمكُثُوا فِيها خالِدِينَ مُخَلَّدِينَ.
ثُمَّ يَقُولُ لِأَهلِ النّارِ: كَم لَبِثتُم فِي الأَرضِ عَدَدَ سِنِينَ؟
قالُوا: لَبِثنا يَوما أَو بَعضَ يَومٍ.
فَيَقُولُ: بِئسَ ما اتَّجَرتُم فِي يَومٍ أَو بَعضِ يَومٍ سَخَطِي وَمَعصِيَتِي وَنارِي اُمكُثُوا فِيها خالِدِينَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آن گاه كه بهشتيان به بهشت و دوزخيان به دوزخ وارد مى شوند، خداى متعال مى فرمايد: «اى اهل بهشت! شما در زمين [دنيا]، چند سال درنگ داشتيد؟».
مى گويند: يك روز يا پاره اى از روز، درنگ داشتيم.
خدا مى فرمايد: «چه خوب تجارتى كرديد در يك روز يا پاره اى از روز! رحمت و خشنودى و بهشت را كسب كرديد. جاويدان و ابدى، در آن بمانيد».
سپس به اهل دوزخ مى فرمايد: «شما چند سال در زمين، درنگ كرديد؟».
مى گويند: يك روز يا پاره اى از روز، درنگ داشتيم.
خدا مى فرمايد: «چه بد تجارتى كرديد در يك روز يا پاره اى از روز! خشم و نافرمانى و آتش مرا كسب كرديد. جاودانه در آن بمانيد».
۱.حلية الأولياء: ج 5 ص 132 الرقم 312، تفسير ابن كثير: ج 5 ص 493، اُسد الغابة: ج 1 ص 344 الرقم 350 كلّها عن أيفع بن عبد الكلاعي، كنز العمّال: ج 14 ص 485 ح 39363.
عنه صلى الله عليه و آله:كُلُّ نَِعيمٍ زائِلٌ إِلّا نَعِيمَ أَهلِ الجَنَّةِ، وَكُلُّ هَمٍّ مُنقَطِعٌ إِلّا هُمَّ أَهلِ النّارِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر نعمتى زايل شدنى است، مگر نعمت اهل بهشت، و هر اندوهى به سر آمدنى است، جز اندوه اهل دوزخ.
۱.كنز العمّال: ج 14 ص 473 ح 39314 نقلاً عن ابن لآل و ج 15 ص 799 ح 43170 نقلاً عن ابن أبي الدنيا وابن عساكر كلاهما عن أنس و ج 6 ص 597 ح 17047 نقلاً عن النرسي في قضاء الحوائج عن ابن عمر عن الإمام عليّ عليه السلام.
الإمام عليّ عليه السلام:لِكُلِّ شَيءٍ مِنَ الآخِرَةِ خُلُودٌ وَبَقاءٌ. ۱
امام على عليه السلام:هر چيز آخرت، جاويدان و ماندنى است.
۱.غرر الحكم: ح 7298، عيون الحكم والمواعظ: ص 402 ح 6783.
امام على عليه السلام:دنيا موقّت است. آخرت، ابدى است.
عنه عليه السلام:وَفدُ الجَنَّةِ أَبَدا مُنَعَّمونَ. ۱
امام على عليه السلام:وارد شوندگان به بهشت، تا ابد در نعمت اند.
۱.غرر الحكم: ح 10113، عيون الحكم والمواعظ: ص 505 ح 9268.
عنه عليه السلام:وارِدُ الجَنَّةِ مُخَلَّدُ النَّعماءِ. ۱
امام على عليه السلام:وارد شونده به بهشت، از نعمت هاى جاويدان، برخوردار است.
۱.غرر الحكم: ح 10115، عيون الحكم والمواعظ: ص 505 ح 9270.
عنه عليه السلامـ فِي قَولِهِ تَعالى: «وَ سِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْاْ رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا» ۱ ـ: قَد أُمِنَ العَذابُ، وَانقَطَعَ العِتابُ، وَزُحزِحُوا عَنِ النّارِ، وَاطمَأَنَّت بِهِمُ الدّارُ، وَرَضُوا المَثوى وَالقَرارَ. الَّذِينَ كانَت أَعمالُهُم فِي الدُّنيا زاكِيَةً، وَأَعيُنُهُم باكِيَةً، وَكانَ لَيلُهُم فِي دُنياهُم نَهارا؛ تَخَشُّعا وَاستِغفارا، وَكانَ نَهارُهُم لَيلاً؛ تَوَحُّشا وَانقِطاعا، فَجَعَلَ اللّهُ لَهُمُ الجَنَّةَ مَآبا، وَالجَزاءَ ثَوابا، وَكانُوا أَحَقَّ بِها وَأَهلَها، فِي مُلكٍ دائِمٍ، وَنَعِيمٍ قائِمٍ. ۲
امام على عليه السلامـ در باره اين سخن خداى متعال: «و كسانى كه از پروردگارشان پروا داشته اند، گروه گروه به سوى بهشت، سوق داده مى شوند» ـ: نه عذابى در كار است و نه عتابى. از آتش، دور داشته شده اند و در سراى بهشت، آرام گرفته اند و به اين خانه و كاشانه خرسندند.
اينان، كسانى هستند كه كردارهايشان در دنيا، پاك و چشمانشان گريان بوده و شب هايشان از خاكسارى نمودن و آمرزشى خواهى [در پيشگاه خدا]، روز بوده و روزهايشان از تنهايى و بريدن [از خلق]، شب بوده است. از اين روى، خداوند، بهشت را كاشانه آنان و جزاى اعمالشان را پاداش [خود]، قرار داد و بدينها سزاوارترين بودند و شايسته آن بودند، در مُلكى مانا، و نعمتى پايا.
عنه عليه السلامـ في وَصف أهل الجَنَّة ـ: ثُمَّ انتَهَوا إِلى خَزَنَةِ الجَنَّةِ، فَقالُوا: «سَلَـمٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوهَا خَــلِدِينَ» ۱. ثُمَّ تَلَقّاهُمُ الوِلْدانُ يَطُوفُونَ بِهِم كَما يُطِيفُ أَهل الدُّنيا بِالحَمِيمِ ۲، فَيَقُولُونَ: أَبشِر بِما أَعَدَّ اللّهُ لَكَ مِنَ الكَرامَةِ. ثُمَّ يَنطِقُ غُلامٌ مِن أُولئِكَ الوِلدانِ إِلى بَعضِ أَزواجِهِ مِنَ الحُورِ العِينِ، فَيَقُولُ: قَد جاءَ فُلانٌ ـ بِاسمِهِ الَّذِي يُدعى بِهِ فِي الدُّنيا ـ فَتَقُولُ: أَنتَ رَأَيتَهُ؟ فَيَقُولُ: أَنَا رَأيتُهُ، فَيَستخِفُّها الفَرَحُ حَتّى تَقُومَ عَلى أُسكُفَّةِ ۳ بابِها. فَإِذا انتَهى إِلى مَنزِلِهِ نَظَرَ شَيئا مِن أَساسِ بُنيانِهِ فَإِذا جَندَلُ اللُّؤلُوَ? فَوقَهُ أَخضَرُ وَأَصفَرُ
امام على عليه السلامـ در توصيف اهل بهشت ـ: آن گاه به جانب نگهبانان بهشت مى روند و آنان مى گويند: «سلام بر شما! خوش آمديد! به بهشت، جاودانه وارد شويد» . سپس فرزندان به ديدارشان مى آيند و بر گِردشان مى چرخند، آن گونه كه مردم دنيا بر گرد عزيزى مى چرخند. فرزندان مى گويند: «بشارت باد تو را به كرامتى كه خدا برايت آماده ساخته است!».
آن گاه پسركى از ميان آن فرزندان، به حورى اى از همسرانِ او مى گويد: «فلانى آمده است» و نام او را كه در دنيا به آن خوانده مى شده است، مى برد.
آن حورى مى گويد: تو خود، او را ديدى؟
مى گويد: آرى، خودم ديدمش.
حورى، شادى كنان مى دود و بر درگاه بهشت مى ايستد.
چون [آن بهشتى] به منزل خود مى رسد، چشمش به قسمتى از پى ساختمانش مى افتد. سنگ هايى از مرواريد را مى بيند كه
۱.الزمر: 73.
۲.الحَمِيْم: القَريب المُشْفِق (مفردات ألفاظ القرآن: ص 255 «حمم»).
۳.الاسكفة: عَتَبَةُ الباب التي يُوطأ عليها (لسان العرب: ج 9 ص 156 «سكف»).
۴.الغاشية: 14 ـ 16.
۵.الأعراف: 43.
۶.الدرّ المنثور: ج 7 ص 263 نقلاً عن ابن المبارك في الزهد وعبد الرزّاق وابن أبي شيبة وابن راهويه وعبد بن حميد وابن أبي الدنيا في صفة الجنّة والبيهقي في البعث والضياء في المختارة، تفسير ابن كثير: ج 7 ص 114، تفسير ابن أبي حاتم: ج 10 ص 3262 ح 18413 كلاهما عن عاصم بن ضمرة نحوه.
امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداى متعال: «جاودانه در آن خواهند بود. از آن جا درخواست انتقال نمى كنند» ـ: «جاودانه در آن خواهند بود» ، يعنى هيچ گاه از بهشت، خارج نمى شوند و «از آن جا درخواست انتقال نمى كنند» ، يعنى عوض آن، چيزى نمى خواهند.
الكافي عن أبي هاشم عن الإمام الصّادق عليه السلام:إِنَّما خُلِّدَ أَهلُ النّارِ فِي النّارِ لِأَنَّ نِيّاتِهِم كانَت فِي الدُّنيا أَن لَو خُلِّدُوا فِيها أَن يَعصُوا اللّهَ أَبَدا، وَإِنَّما خُلِّدَ أَهلُ الجَنَّةِ فِي الجَنَّةِ لِأَنَّ نِيّاتِهِم كانَت فِي الدُّنيا أَن لَو بَقُوا فِيها أَن يُطِيعُوا اللّهَ أَبَدا، فَبِالنِّيّاتِ خُلِّدَ هَؤُلاءِ، وَهؤُلاءِ.
ثُمَّ تَلا قَولَهُ تَعالى: «قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلَى شَاكِلَتِهِ» ۱، قالَ: عَلى نِيَّتِهِ. ۲
الكافىـ به نقل از ابو هاشم ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «دوزخيان از آن روى در دوزخ، جاويدان اند كه در دنيا نيّتشان آن بود كه اگر در دنيا جاويدان بمانند، تا ابد، خدا را نافرمانى كنند و بهشتيان نيز از آن روى در بهشت، جاويدان اند كه در دنيا نيّتشان آن بود كه اگر در دنيا جاويدان بمانند، تا ابد، خدا را فرمان برند. پس به سبب نيّت هاست كه آنان و اينان جاويدان اند».
ايشان سپس اين سخن خداى متعال را تلاوت نمود: «بگو: هر كس بر حسب شاكله خويش عمل مى كند» و فرمود: «يعنى بر حسب نيّت خويش».