پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:«بسم اللّه الرحمن الرحيم»، سرآغاز هر كتابى است.

الدرّ المنثورـ به نقل از شَعبى ـ: مردم جاهليت مى نوشتند: «به نام تو، اى خداوند!». پيامبر صلى الله عليه و آله نيز در نخستين نبشته اش، نوشت: «به نام تو، اى خداوند!»، تا آن كه آيه «رفتن و لنگر انداختنش، به نام خداست» نازل شد. از آن پس پيامبر صلى الله عليه و آله مى نوشت: «بسم اللّه». سپس آيه «خدا را بخوانيد يا رحمان را» نازل شد و از آن پس، پيامبر صلى الله عليه و آله مى نوشت: «بسم اللّه الرحمن». سپس آيه اى كه در سوره نمل است، نازل شد: «اين، [نامه اى] از طرف سليمان است و آن، چنين است: به نام خداوند مهرْ گستر مهربان» ». از آن پس، پيامبر خدا مى نوشت: «بسم اللّه الرحمن الرحيم».

صحيح البخارىـ به نقل از مسوّر بن مخرمه و مروان، در نقل ماجراى صلح حديبيه ـ: سهيل بن عمرو آمد و [به پيامبر صلى الله عليه و آله] گفت: بيا تا ميان خود و شما پيمانى بنويسيم. پيامبر صلى الله عليه و آله كاتب را فرا خواند و فرمود: «بسم اللّه الرحمن الرحيم». سهيل گفت: به خدا سوگند كه من نمى دانم رحمان چيست. بلكه همچنان كه پيش تر مى نوشتى، بنويس: «به نام تو، اى خداوند!». مسلمانان گفتند: به خدا سوگند، جز «بسم اللّه الرحمن الرحيم» نمى نويسيم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «بنويس: به نام تو، اى خداوند!».

المراسيلـ به نقل از ابو مالك ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله [در مكتوباتش]مى نوشت: «به نام تو، اى خداوند!»؛ اما چون اين آيه نازل شد: «اين، [نامه اى]از طرف سليمان است و آن، چنين است: «به نام خداوند مهرْ گستر مهربان»» . از آن پس، پيامبر صلى الله عليه و آله همين (بسم اللّه الرحمن الرحيم) را مى نوشت.

تحف العقولـ به نقل از داوود صرمى ـ: سَروَرم [امام هادى عليه السلام] دستورهاى بسيارى به من داد كه انجام بدهم. سپس به من فرمود: «بگو كه چه مى گويى؟». ولى من عين آنچه را به من فرموده بود، به ياد نداشتم. لذا دوات را برداشت و نوشت: «به نام خداوند مهرْ گستر مهربان. به خواست خدا، به يادم خواهد ماند و كارها در دست خداست». من لبخندى زدم. ايشان فرمود: «چه شد؟». گفتم: خير است. فرمود: «به من بگو». گفتم: فدايت شوم! به ياد حديثى افتادم كه مردى از يارانمان، از جدّ شما امام رضا عليه السلام برايم گفت و آن اين كه هر گاه دستور كارى را مى داد، مى نوشت: «به نام خداوند مهرْ گستر مهربان. به خواست خدا، يادم خواهد ماند». لذا لبخند زدم.

تحف العقول:[امام رضا عليه السلام] هر گاه مى خواست كارهاى خود را يادداشت كند، مى نوشت: «به نام خداوند مهر گستر مهربان. به خواست خدا، به يادم خواهد ماند». سپس مطالب خود را مى نوشت.

كشف الغمّة:روايت شده است كه امام صادق عليه السلام به غلامش نافذ فرمود: «هر گاه كاغذى يا نامه اى براى حاجتى نوشتى و خواستى به حاجت خود برسى، در بالاى كاغذ، با قلمى ناآغشته به مركّب بنويس: به نام خداوند مهرْ گستر مهربان. خدا به شكيبايان وعده داده است كه از آنچه ناخوش دارند، نجات يابند و از جايى كه گمان نمى كنند، روزى داده شوند. خدا ما و شما را از آن كسانى قرار دهد كه نه بيمى به آنان مى رسد و نه اندوهگين مى شوند». نافذ مى گويد: از آن پس، من به اين دستور، عمل مى كردم و حاجت هايم برآورده مى شد.

مستدرك الوسائلـ به نقل از يكى از راويان شيعه ـ: يكى از حقوق قلم بر كسى كه آن را به دست مى گيرد، اين است كه هر گاه چيزى مى نويسد، با «بسم اللّه الرحمن الرحيم» آغاز كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به على عليه السلام ـ: اى على! بامدادان، با نام خدا در پىِ كار خود بيرون شو؛ زيرا خداوند براى امّت من، در بامدادانشان بركت نهاده است.

امام صادق عليه السلام:على بن حسين ـ درودهاى خدا بر آن دو ـ هر گاه صبح خود را آغاز مى كرد، مى فرمود: «امروزِ خود را، پيش از فراموش كردنم و شتاب ورزيدنم، با نام خدا و به خواست خدا آغاز مى كنم». پس هر گاه بنده چنين كند، او را از آنچه در آن روز فراموش كند، بسنده باشد. ۲

امام صادق عليه السلام:هر كس هنگام صبح بگويد: «امروزِ خود را پيش از فراموشى و شتابكارى ام، به نام خدا آغاز مى كنم»، همين ذكر، او را براى آنچه [از ذكر بسم اللّه] در هنگام خوردن يا نوشيدن فراموش كند، كفايت مى نمايد.

امام صادق عليه السلام:گفتن ذكرِ «به نام خدا و به يارى خدا» را در هر بامداد و شامگاه، ترك مكن؛ زيرا اين ذكر، هرگونه بدى و گزندى را مى گرداند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه شخص در هنگام خارج شدن از خانه اش بگويد: «به نام خدا»، فرشتگان به او مى گويند: به سلامت! هر گاه بگويد: «هيچ نيرو و توانى نيست، مگر به مدد خداوند»، فرشتگان به او مى گويند: خدا يارَت باد! و هر گاه بگويد: «به خدا توكّل كردم»، فرشتگان مى گويند: خدا نگهدارت باد!

امام باقر عليه السلام:هر كس در هنگام بيرون رفتن از منزلش بگويد: «به نام خدا. خدا مرا بس است. به خدا توكّل مى كنم. بار خدايا! در همه كارهايم، از تو خير و خوبى درخواست مى كنم، و از خوارى در دنيا و عذاب آخرت، به تو پناه مى آورم»، خداوند غم ها و نگرانى هاى دنيا و آخرت او را بر طرف مى سازد.

امام صادق عليه السلام:هر گاه وارد خانه خويش شدى، بگو: «به نام خدا. گواهى دهم كه معبودى جز خداى يگانه نيست، و محمّد ـ كه درود خدا بر او و بر خاندانش باد ـ فرستاده خداست» و بر خانواده خود نيز سلام كن و اگر كسى در خانه نبود، بگو: «به نام خدا، و درود بر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله. درود بر ما و بر بندگان شايسته خدا». پس هر گاه كسى چنين بگويد، شيطان از خانه اش مى گريزد.

امام رضا عليه السلام:پدرم [امام كاظم] عليه السلام هر گاه از خانه اش بيرون مى آمد، مى گفت: «به نام خداوند مهرْ گستر مهربان. با توش و توان خدا بيرون مى آيم. نه با توش و توانى از خويش، كه با توش و توان تو ـ اى پروردگار من ـ، در جستجوى روزىِ تو مى روم. پس آن را با عافيت به من عطا فرما».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به على عليه السلام ـ: اى على! هر گاه وضو مى گيرى، بگو: «به نام خدا. بار خدايا! از تو درخواست مى كنم وضوى كامل و نماز كامل و خشنودىِ كاملت و آمرزش كاملت را»؛ زيرا اين [ذكر]، زكات وضوست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه [بنده] در آغاز وضويش بگويد: «به نام خداوند مهرْ گستر مهربان»، همه اعضايش از گناهان پاك مى شود.

امام باقر عليه السلام:هر گاه شب [براى نماز] از خواب برخاستى، بگو: «سپاس خداوند را كه روح مرا به من باز گردانْد تا او را ستايش و عبادت كنم.». سپس مسواك بزن و وضو بگير، و چون دستت را در آب گذاشتى، بگو: «به نام خدا و به يارى خدا. بار خدايا! مرا از توبه كاران و از اهل طهارت و پاكى قرار ده». و چون وضويت را تمام كردى، بگو: «سپاسْ خداى را كه پروردگار جهانيان است».

امام على عليه السلام:انسان نبايد بدون بردن نام خدا وضو بگيرد؛ پيش از آن كه دست به آب بزند، بگويد: «به نام خدا و به يارى خدا. بار خدايا! مرا از توبه كنندگان و از اهل طهارت و پاكى قرار ده».