الأمالى، صدوقـ به نقل از محمّد بن مسلم ـ: از امام صادق عليه السلام پرسيدم: انگشتر حسين بن على عليه السلام به چه كسى رسيد؟ و نيز به ايشان گفتم: شنيده ام كه در واقعه عاشورا، از انگشتش بيرون كشيده شده است. فرمود: «آن گونه كه گفته اند، نيست. حسين عليه السلام به فرزندش على بن الحسين عليه السلام، وصيّت كرد و انگشترش را در انگشت او نمود و كارش را به او واگذار كرد، همان گونه كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با امير مؤمنان على عليه السلام كرد و امير مؤمنان عليه السلام با حسن عليه السلام و حسن عليه السلام با حسين عليه السلام. سپس آن انگشتر، پس از پدرش، به پدرم و از او به من رسيد و اكنون، نزد من است و من هر جمعه، آن را به دست مى كنم و با آن، نماز مى خوانم». روز جمعه، در حالى كه امام صادق عليه

امام صادق عليه السلام:خداوند در هر روز جمعه به بندگان مؤمنش لطفى مى كند. چون روز جمعه مى شود، خداوند، فرشته اى را با دو جامه نزد مؤمنان مى فرستد. آن فرشته به درِ بهشت مى رسد و مى گويد: از فلانى برايم اجازه ورود بگيريد. به آن كس گفته مى شود: فرستاده پروردگارت، بر دَر است. آن مؤمن به همسرانش مى گويد: چه چيزى را برايم زيباتر مى بينيد؟ همسرانش مى گويند: اى آقاى ما! سوگند به آن كه بهشت را بر تو روا ساخت، چيزى زيباتر از اين كه پروردگارت براى تو فرستاده است، برايت نمى شناسيم. پس، يكى از آن دو جامه را به كمر خود مى بندد و ديگرى را بر دوش خويش مى اندازد، و بر هر چه مى گذرد، آن را روشن مى سازد، تا آن كه به وعده گاه مى رسد و چون جمع شدند، پروردگار بزرگ و والا، بر آنان تجلّى مى يابد و همين كه

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:يكى از نعمت هاى اهل بهشت، اين است كه سوار بر مركب ها و اشتران نژاده، به ديدار يكديگر مى روند، و هر آدينه روز، اسب هاى نشان دارِ لگام زده كه نه سرگين دارند و نه پيشاب، آورده مى شوند و بر آنها مى نشينند و هر جا كه بخواهند، مى روند. آن گاه ابرمانندى بر فرازشان آشكار مى شود كه نه چشمى مانند آن را ديده و نه گوشى شنيده است. به آن مى گويند: «بر ما ببار» و آن ابرمانند، پيوسته بر ايشان مى بارد تا جايى كه از آرزوهايشان فراتر مى رود. سپس خداوند، بادى بى آزار بر مى انگيزد و تپّه هايى از مُشك را در سمت راست و سمت چپ آنان افشان مى سازد و آن مُشك، در كاكُل و يال ها و سرهاى اسبانشان جاى مى گيرد، و نيز براى هر مردى از آنان كه گيسوانى دارد، آن سان كه او مى خواهد. و آن مُشك در

إرشاد القلوب:امام حسين عليه السلام فرمود: «اى آدمى زاده! بينديش و بگو: كجايند پادشاهان دنيا و صاحبان آن، كه آبادش كردند و در آن، جوى ها كَندند و درخت ها نشاندند و شهرها ساختند؟! از آن، دلگيرانه جدا شدند و به قومى ديگرش وا نهادند و ما نيز به زودى به آنها ملحق مى شويم. اى آدمى زاده! بر خاك افتادن (مُردن) خود را به ياد داشته باش و نيز خوابيدنت در قبر و ايستادنت را در پيشگاه خدا. اعضاى بدنت، در روزى كه گام ها در آن مى لغزند، عليه تو گواهى مى دهند و جان ها به گلو مى رسند و چهره هايى سفيد مى شوند و چهره هايى سياه، و درون ها آشكار مى شوند و ترازوى عدالت، به ميان آورده مى شود. اى آدمى زاده! بر خاك افتادن پدران و پسرانت را به ياد داشته باش كه چگونه بودند و به كجا درآمدند، كه تو هم به زودى در