الكافىـ به نقل از بِشْر بن غالب اسدى ـ: امام حسين عليه السلام فرمود: «هر كس آيه اى از كتاب خدا را در قرائت نمازش بخواند، در برابر هر كلمه، صد حسنه برايش نوشته مى شود و چون در غيرِ نماز بخواند، خداوند، در برابر هر كلمه اش براى او ده حسنه مى نويسد و اگر گوش به قرآن بسپارد، خداوند، براى هر كلمه يك حسنه برايش مى نويسد و اگر در شبى قرآن را ختم كند، فرشتگان بر او درود مى فرستند تا شب را به روز برساند و اگر روز، ختم كند، نگهبانان (فرشتگان) تا شب بر او درود مى فرستند و يك دعاى مستجاب دارد و اين برايش از آنچه ميان آسمان و زمين هست، بهتر است». گفتم: اين براى كسى است كه قرآن را [حفظ دارد و] قرائت مى كند؛ امّا كسى كه [حفظ ندارد و] قرائت نمى كند، چه؟ فرمود: «اى برادر اسدى! خداوند، بخشنده و بزرگوار و

الأمالى، صدوقـ به سندش، از امام حسين، از امام حسن عليهماالسلام ـ: اميرمؤمنان فرمود: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» ، آيه اى از سوره آغازينِ قرآن (حمد) است و آن، هفت آيه است كه كامل كننده اش «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» است. شنيدم كه پيامبر خدا مى گويد: خداوند عز و جل به من فرمود: «اى محمّد! «به تو سبع المثانى (سوره حمد) و قرآن بزرگ را عطا كرديم» . امتنان بر من به دادن فاتحة الكتاب را در برابر همه قرآن بزرگ، قرار داده است. فاتحة الكتاب، شريف ترين چيز در ميان گنجينه هاى عرش است و خداوند، محمّد صلى الله عليه و آله را بدان، ويژه و بزرگ داشته و هيچ يك از پيامبرانش بجز سليمان عليه السلام را با او در اين ويژگى، شريك نكرده است. به سليمان «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ