فیلترها
نتایج جستجو برای «قرآن»: ۴۲۱ حدیث
الإمام عليّ عليه السلام:قَواعِدُ الإِسلامِ سَبعَةٌ: فَأَوَّلُهَا العَقلُ وعَلَيهِ بُنِيَ الصَّبرُ، وَالثّاني صَونُ العِرضِ وصِدقُ اللَّهجَةِ، وَالثّالِثَةُ تِلاوَةُ القُرآنِ عَلى جِهَتِهِ، وَالرّابِعَةُ الحُبُّ فِي اللّهِ وَالبُغضُ فِي اللّهِ، وَالخامِسَةُ حَقُّ آلِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله ومَعرِفَةُ وَلايَتِهِم، وَالسّادِسَةُ حَقُّ الإِخوانِ وَالمُحاماةُ عَلَيهِم، وَالسّابِعَةُ مُجاوَرَةُ النّاسِ بِالحُسنى. ۱
امام على عليه السلام:پايه هاى اسلام، هفت تاست: خرد، نخستين پايه است و بر آن، شكيبايى استوار است. دومين پايه، راستگويى و آبرودارى است. پايه سوم، تلاوت قرآن است، آن گونه كه هست. چهارمين پايه، دوستى و دشمنى براى خداست. پايه پنجم، شناخت ولايت خاندان پيامبر و رعايت حقوق آنان است. ششمين پايه، حمايت از دوستان و برادران و اداى حقوق آنان است. پايه هفتم، به نيكى رفتار كردن با مردم است.
۱.تحف العقول: ص 196 عن كميل، بحار الأنوار: ج 68 ص 381 ح 31.
عنه عليهالسلام: اِتَّقُوا اللّهَ عِبادَ اللّهِ تَقِيَّةَ ذي لُبٍّ شَغَلَ التَّفَكُّرُ قَلبَهُ، وأنصَبَ الخَوفُ بَدَنَهُ، وأسهَرَ التَّهَجُّدُ غِرارَ نَومِهِ، وأظمَأَ الرَّجاءُ هَواجِرَ يَومِهِ، وظَلَفَ الزُّهدُ شَهَواتِهِ، وأوجَفَ الذِّكرُ بِلِسانِهِ، وقَدَّمَ الخَوفَ لِأَمانِهِ، وتَنَكَّبَ المَخالِجَ عَن وَضَحِ السَّبيلِ، وسَلَكَ أقصَدَ المَسالِكِ إلَى النَّهجِ المَطلوبِ، ولَم تَفتِلهُ فاتِلاتُ الغُرورِ، ولَم تَعمَ عَلَيهِ مُشتَبِهاتُ الاُمورِ، ظافِرًا بِفَرحَةِ البُشرى وراحَةِ النُّعمى، في أنعَمِ نَومِهِ وآمَنِ يَومِهِ.
وقَد عَبَرَ مَعبَرَ العاجِلَةِ حَميدًا، وقَدَّمَ زادَ الآجِلَةِ سَعيدًا، وبادَرَ مِن وَجَلٍ، وأكمَشَ في مَهَلٍ، ورَغِبَ في طَلَبٍ، وذَهَبَ عَن هَرَبٍ، وراقَبَ في
امام على عليهالسلام: بندگان خدا! تقوا پيشه كنيد؛ تقواى خردمندى كه انديشه، دلش را مشغول داشته، و ترس، بدنش را ناتوان كرده، و شبزندهدارى، خواب اندكش را ربوده، و اميد، او را به تشنگىِ (روزه) روزانه وا داشته، و زُهد، شهوتهايش را ميرانده، و ياد خدا زبانش را به حركت در آورده است و ترس را براى امان يافتن خود، پيش داشته، و از خيالات، در راه روشن، دورى گزيده و نزديكترين راه رسيدن به مقصد را انتخاب كرده است و دامهاى فريب، او را گرفتار نساختهاند و امور مشتبه بر او پنهان نگرديده است، [و اين همه] در حالى است كه بر خوشىِ بشارت و آسايش نعمت، در خوشترين خواب و آسودهترين روز، دست يافته است.
[چنين شخصى] از گذرگاه دنيا به شايستگى گذر كرده و توشه آخرت را با خوشبختى پيش فرستاده، و به خاطر ترس [بر
۱.نهج البلاغة: الخطبة 83، بحار الأنوار: ج 77 ص 426 ح 44.
الكافي عن ابن القدّاح عن الإمام الصادق عليه السلام:ما مِن شَيءٍ إلّا ولَهُ حَدٌّ يَنتَهي إلَيهِ إلَا الذِّكرَ؛ فَلَيسَ لَهُ حَدٌّ يَنتَهي إلَيهِ، فَرَضَ اللّهُ عز و جل الفَرائِضَ فَمَن أدّاهُنَّ فَهُوَ حَدُّهُنَّ، وشَهرَ رَمضانَ فَمَن صامَهُ فَهُوَ حَدُّهُ، والحَجَّ فَمَن حَجَّ فَهُوَ حَدُّهُ، إلَا الذِّكرَ؛ فَإِنَّ اللّهَ عز و جللَم يَرضَ مِنه بِالقَليلِ، ولَم يَجعَل لَهُ حَدّا يَنتَهي إلَيهِ. ثُمَّ تَلا هذِهِ الآيَةَ: «يَـأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ اذْكُرُواْ اللَّهَ ذِكْرًا كَثِيرًا * وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلاً» ۱. فَقالَ: لَم يَجعَلِ اللّهُ عز و جل لَهُ حَدّا يَنتَهي إِلَيهِ.
قالَ: وكانَ أبي عليه السلام كَثيرَ الذِّكرِ، لَقَد كُنتُ أمشي مَعَهُ وإنَّهُ لَيَذكُرُ اللّهَ،
الكافىـ به نقل از ابن قدّاح ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «هر چيزى حدّ و مرزى دارد كه در آن جا به پايان مى رسد، مگر ياد خدا كه آن را حدّ و مرزى پايان پذير نيست. خداوند عز و جل فرايض را واجب گردانيد و هر كس آنها را به جاى آورَد، همان، حدّ آنهاست. ماه رمضان را واجب گردانيد و هر كس اين ماه را روزه بدارد، همان، حدّ اوست. حج را واجب گردانيد و هر كس حج بگزارد، همان، حدّ اوست؛ بجز ياد خدا كه خداوند عز و جل به اندك از آن رضايت نداده و برايش حدّى كه در آن جا پايان پذيرد، قرار نداده است».
سپس اين آيه را تلاوت فرمود: «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! خدا را بسيار ياد كنيد، و بام و شام، او را به پاكى بستاييد» .
سپس فرمود: «خداوند عز و جل براى ذكر، حدّى پايان پذير، قرار نداده است. پدرم [امام زين
تهذيب الأحكام عن زرارة ومحمّد بن مسلم عن الإمام الباقر عليه السلام، قال:قُلتُ: الحائِضُ وَالجُنُبُ يَقرَآنِ شَيئا؟
قالَ: نَعَم، ما شاءا إلَا السَّجدَةَ، ويَذكُرانِ اللّهَ تَعالى عَلى كُلِّ حالٍ. ۱
تهذيب الأحكامـ به نقل از زراره و محمّد بن مسلم ـ: به امام [باقر عليه السلام] گفتم: آيا حائض و جُنب، مى توانند قرآن بخوانند؟
فرمود: «آرى؛ هر اندازه خواستند، بجز [آيات] سجده را، و مى توانند در هر شرايطى خدا را ياد كنند».
۱.تهذيب الأحكام: ج 1 ص 27 ح 67، الاستبصار: ج 1 ص 115 ح 384، علل الشرائع: ص 288 ح 1، بحار الأنوار: ج 81 ص 44 ح 9.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن أطاعَ اللّهَ فَقَد ذَكَرَ اللّهَ، وإن قَلَّت صَلاتُهُ وصِيامُهُ وتِلاوَتُهُ. ومَن عَصَى اللّهَ فَقَد نَسِيَ اللّهَ، وإن كَثُرَت صَلاتُهُ وصِيامُهُ وتِلاوَتُهُ لِلقُرآنِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس از خدا فرمان بَرد، در حقيقت، از خدا ياد كرده است، اگر چه نماز و روزه و قرآن خواندنش اندك باشد، و هر كس خدا را نافرمانى كند، در حقيقت، او را فراموش كرده است، اگر چه نماز و روزه و تلاوت قرآنش بسيار باشد.
۱.معاني الأخبار: ص 399 ح 56 عن مسعدة بن زياد عن الإمام الصادق عن أبيه عليهماالسلام، الاختصاص: ص 248، بحار الأنوار: ج 93 ص 156 ح 22؛ المعجم الكبير: ج 22 ص 154 ح 413، اُسد الغابة: ج 5 ص 403 كلاهما عن واقد مولى رسول اللّه صلى الله عليه و آله، الزهد لابن المبارك (الملحقات): ص 17 ح 70 عن خالد بن أبي عمران، حلية الأولياء: ج 10 ص 387 عن عبد اللّه بن مسعود وليس فيه «ومن عصى اللّه.».
الإمام الصادق عليه السلام:قالَ اللّهُ عز و جل لِموسى عليه السلام: أكثِر ذِكري بِاللَّيلِ وَالنَّهارِ، وكُن عِندَ ذِكري خاشِعا، وعِندَ بَلائي صابِرا، وَاطمَئِنَّ عِندَ ذِكري، وَاعبُدني ولا تُشرِك بي شَيئا، إليَّ المَصيرُ. ۱
امام صادق عليه السلام:خداوند عز و جل به موسى عليه السلام فرمود: «در شب و روز، مرا بسيار ياد كن و هنگام ياد كردن از من، خاشع و در بلايم، شكيبا باش و به گاه ياد كردن از من، آرام باش و مرا بندگى كن و چيزى را انباز من مدار. حركت، به سوى من است».
۱.الكافي: ج 2 ص 497 ح 9، عدّة الداعي: ص 234 وفيه صدره إلى «خاشعا»، بحار الأنوار: ج 13 ص 343 ح 22 وراجع تحف العقول: ص 491.
الكافي عن عليّ بن أسباط عنهم عليهم السلام: فيما وَعَظَ اللّهُ عز و جل بِهِ عيسى عليه السلام: يا عيسى. اِعلَم أنَّ دُنياكَ مُؤَدِّيَتُكَ إلَيَّ، وأنّي آخِذُكَ بِعِلمي، فَكُن ذَليلَ النَّفسِ عِندَ ذِكري، خاشِعَ القَلبِ حينَ تَذكُرُني، يَقظانَ عِندَ نَومِ الغافِلينَ. ۱
الكافىـ به نقل از على بن اسباط، از امامان عليهم السلام ـ: از جمله اندرزهاى خداوند عز و جل به عيسى عليه السلام اين بود كه: «اى عيسى!. بدان كه دنيايت، تو را به سوى من مى كشاند و من با علم خويش، بر تو احاطه دارم. پس در هنگام ياد كردن از من، فروتن باش و آن گاه كه مرا ياد مى كنى، دلت خاشع باشد و آن گاه كه غافلان در خواب [غفلت]اند، تو بيدار باش».
۱.الكافي: ج 8 ص 131 ح 103.
مسند ابن حنبل عن عقبة بن عامر:إنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله قالَ لِرَجُلٍ يُقالُ لَهُ ذُو البِجادَينِ: «إنَّهُ أوّاهٌ»، وذلِكَ أنَّهُ كانَ رَجُلاً كَثيرَ الذِّكرِ للّهِِ عز و جل فِي القُرآنِ، ويَرفَعُ صَوتَهُ فِي الدُّعاءِ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از عُقبة بن عامر ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله در باره مردى كه او را «ذو البِجادين» مى گويند، فرمود: «او نالنده است»، بِدان سبب كه او مردى بود كه با خواندن قرآن، بسيار ياد خداوند عز و جل مى نمود و با صداى بلند، دعا مى كرد.
۱.مسند ابن حنبل: ج 6 ص 149 ح 17460.
المصنّف لعبد الرزّاق عن أبي قِلابة:ذُكِرَ عِندَ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله رَجُلٌ، فَقالَ لَهُ ۱: «فيهِ خيرٌ»، قيلَ: يا رَسولَ اللّهِ، خَرَجَ مَعَنا حاجّا، فَإِذا نَزَلنا لَم يَزَل يُصَلّي حَتّى نَرتَحِلَ، وإذَا ارتَحَلنا لَم يَزَل يَقرَأُ ويَذكُرُ حَتّى نَنزِلَ.
قالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله: فَمَن كانَ يَكفيهِ عَلَفَ ناقِتِهِ وصُنعَ طَعامِهِ؟
قالوا: كُلُّنا!
قالَ صلى الله عليه و آله: كُلُّكُم خَيرٌ مِنهُ. ۲
المصنّف، عبد الرزّاقـ به نقل از ابو قِلابه ـ: نزد پيامبر صلى الله عليه و آله از مردى سخن به ميان آمد و گفته شد: او مردى نيك است. [سپس] گفته شد: اى پيامبر خدا! يك بار، او با ما ره سپار حج شد و هر گاه در جايى فرود مى آمديم، او پيوسته نماز مى خواند تا كوچ مى كرديم. در راه نيز پيوسته قرآن مى خواند و ذكر مى گفت تا باز در منزلى فرود مى آمديم.
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «پس، چه كسى شترش را علف مى داد و براى خود او غذا تهيّه مى كرد؟».
گفتند: همه ما.
فرمود: «همه شما از او نيك تريد».
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في وَصِيَّتِهِ لأَِبي ذَرٍّ الغِفارِيِّ ـ: يا أباذَرٍّ، كُلُّ جُلوسٍ فِي المَسجِدِ لَغوٌ إلّا ثَلاثَةً: قِراءَةُ مُصَلٍّ، أو ذِكرُ اللّهِ، أو سائِلٌ عَن عِلمٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به ابو ذر غفارى ـ: اى ابو ذر! هر نشستنى در مسجد، بيهوده است، مگر براى سه كار: قرآن خواندن نمازگزار، يا ذكر خدا گفتن، يا پرسيدن در باره دانشى.
۱.مكارم الأخلاق: ج 2 ص 375 ح 2661، تنبيه الخواطر: ج 2 ص 62 كلاهما عن أبي ذرّ، بحار الأنوار: ج 83 ص 370 ح 30 وراجع الفردوس: ج 3 ص 258 ح 4764 وكنز العمّال: ج 7 ص 671 ح 20840.
الإمام عليّ عليه السلام:البَيتُ الَّذي يُقرَأُ فيهِ القُرآنُ ويُذكَرُ اللّهُ عز و جل فيهِ، تَكثُرُ بَرَكَتُهُ، وتَحضُرُهُ المَلائِكَةُ، وتَهجُرُهُ الشَّياطينُ، ويُضيءُ لِأَهلِ السَّماءِ كما تُضيءُ الكَواكِبُ لِأَهلِ الأَرضِ.
وإنَّ البَيتَ الَّذي لا يُقرَأُ فيهِ القُرآنُ، ولا يُذكَرُ اللّهُ عز و جل فيهِ، تَقِلُّ بَرَكَتُهُ، وتَهجُرُهُ المَلائِكَةُ، وتَحضُرُهُ الشَّياطينُ. ۱
امام على عليه السلام:خانه اى كه در آن قرآن خوانده و نام خداوند عز و جل برده شود، بركتش فراوان مى شود و فرشتگان در آن، حاضر مى شوند و شياطين از آن، دور مى شوند و براى اهل آسمان، چنان مى درخشد كه اختران براى اهل زمين مى درخشند.
و خانه اى كه در آن قرآن خوانده نمى شود و نام خداوند عز و جل در آن برده نمى شود، بركتش كم مى شود و فرشتگان از آن، دور و شياطين در آن، حاضر مى شوند.
۱.الكافي: ج 2 ص 610 ح 3، عدّة الداعي: ص 233 من دون إسنادٍ إلى الإمام عليّ عليه السلام وكلاهما عن ابن القدّاح عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 93 ص 161 ح 42.
الكافي عن صباح الحذّاء عن أبي اُسامة:زامَلتُ ۱ أبا عَبدِ اللّهِ عليه السلام فَقالَ لي: اِقرَأ، قالَ: فَافتَتَحتُ سورَةً مِنَ القُرآنِ فَقَرأتُها، فَرَقَّ وبَكى.
ثُمَّ قالَ: يا أبا اُسامَةَ، اِرعَوا قُلوبَكُم بِذِكرِ اللّهِ عَزَّ وجَلَّ، وَاحذَرُوا النَّكتَ ۲، فَإِنَّهُ يَأتي عَلَى القَلبِ تاراتٌ أو ساعاتٌ ـ الشكُّ مِن صَباحٍ ـ لَيسَ فيهِ إيمانٌ ولا كُفرٌ، شِبهَ الخِرقَةِ البالِيَةِ أوِ العَظمِ النَّخِرِ.
يا أبا اُسامَةَ، ألَيسَ رُبَّما تَفَقَّدتَ قَلبَكَ فَلا تَذكُرُ بِهِ خَيرا ولا شَرّا، ولا تَدري أينَ هُوَ؟
قُلتُ لَهُ: بَلى، إنَّهُ لَيُصيبُني وأراهُ يُصيبُ النّاسَ!
قالَ: أجَل، لَيسَ يَعرى مِنهُ أحَدٌ، قالَ: فَإِذا كانَ ذلِكَ فَاذكُرُوا اللّهَ عَزَّ وجَلَّ، وَاحذَرُوا النَّكتَ،
الكافىـ به نقل از صباح حذّاء، از ابو اُسامه ـ: با امام صادق عليه السلام در سفرى همراه شدم، به من فرمود: «[چيزى از قرآن] بخوان».
من شروع به قرائت سوره اى از قرآن كردم. ايشان متأثّر شد و گريست. سپس فرمود: «اى ابو اُسامه! از دل هاى خود با ياد خداوند عز و جل مواظبت كنيد و مراقب نكته ۴ باشيد؛ زيرا بارها (/ ساعاتى) ۵ بر دل مى گذرد كه نه ايمان در اوست و نه كفر؛ همانند خِرقه كهنه يا استخوان پوسيده.
اى ابو اُسامه! آيا نه اين است كه گاه دلت را گم مى كنى و هيچ نيك و بدى با آن ياد نمى كنى و نمى دانى كجاست؟».
گفتم: چرا. اين حالت به من دست مى دهد و به گمانم، ديگران هم دچارش مى شوند.
فرمود: «آرى. هيچ كس از اين حالت، خالى نيست. پس چون چنين شد، خداى عز و جل را ياد كنيد و مراقب نكته باشيد؛ زيرا هر
۱.الزَّمِيل: الرفيق في السفر الذي يعينك على اُمورك (لسان العرب: ج 11 ص 310 «زمل»).
۲.اِرعَوا قلوبَكم: من الرعاية؛ أي احفظوها بذكره تعالى من وساوس الشيطان. والنَّكْت: ما يُلقيه الشيطان في القلب من الوساوس والشبهات (مرآة العقول: ج 26 ص 39).
۳.الكافي: ج 8 ص 167 ح 188، بحار الأنوار: ج 70 ص 59 ح 38.
۴.تعبير «نَكْت» كه در متن عربىِ حديث آمده، به معناى زدن چوبى بر زمين و خراش دادن زمين است. مراد از نكت، وارد شدن چيز فاسدى مانند كفر و نفاق در دل است كه دل را تحت تأثير قرار دهد. نكته به معناى نقطه (يعنى چرك و لك)، از همين اصل معنايى است.
۵.ترديد از صباح است.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بر تو باد ياد خدا و تلاوت قرآن؛ زيرا اين كار، مايه خوش بويى تو در آسمان و نيك نامى ات در زمين است.
عنه صلى الله عليه و آله:عَلَيكَ بِتِلاوَةِ القُرآنِ وذِكرِ اللّهِ كَثيرا؛ فَإِنَّهُ ذِكرٌ لَكَ فِي السَّماءِ، ونورٌ لَكَ فِي الأَرضِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بر تو باد تلاوت قرآن و ياد كردن بسيار از خدا؛ زيرا اين كار در آسمان، برايت نام و در زمين، برايت نور است.
۱.الخصال: ص 525 ح 13، معاني الأخبار: ص 334 ح 1 كلاهما عن أبي ذرّ، بحار الأنوار: ج 93 ص 154 ح 15؛ المعجم الكبير: ج 2 ص 157 ح 1651، الفردوس: ج 3 ص 31 ح 4068 كلاهما عن أبي ذرّ، كنز العمّال: ج 15 ص 909 ح 43572.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:وَالَّذي نَفسي بِيَدِهِ! إنَّ القُرآنَ وَالذِّكرَ لَيُنبِتانِ الإِيمانَ فِي القَلبِ كما يُنبِتُ الماءُ العُشبَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سوگند به آن كه جانم در دست اوست، [تلاوت] قرآن و ياد [خدا]، ايمان را در دل مى رويانند، چنان كه آب، گياه را مى رويانَد!
۱.كنز العمّال: ج 15 ص 221 ح 40670 نقلاً عن الديلمي عن أنس.
امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداوند عز و جل: «ما به تو سبع مثانى و قرآن بزرگ را داديم» ـ: «بسم اللّه الرحمن الرحيم»، بزرگ ترين نام خداست و سَبْعِ مَثانى، همان «امّ الكتاب» (سوره فاتحه) است كه در هر نمازى، دو بار خوانده مى شود.
السنن الكبرى عن ابن عبّاس:إنَّ الشَّيطانَ استَرَقَ مِن أهلِ القُرآنِ أعظَمَ آيَةٍ فِي القُرآنِ: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» . ۱
السنن الكبرىـ به نقل از ابن عبّاس ـ: شيطان، با عظمت ترين آيه قرآن را از اهل قرآن دزديد: «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را.
۱.السنن الكبرى: ج 2 ص 73 ح 2413.
أسباب نزول القرآن عن عبد اللّه بن مسعود:كُنّا لا نَعلَمُ فَصلَ ما بَينَ السّورَتَينِ حَتّى تَنزِلَ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» . قرآن: ص 21 ح 17، الدرّ المنثور: ج 1 ص 20." data-tip="أسباب نزول القرآن: ص 21 ح 17، الدرّ المنثور: ج 1 ص 20.">۱
أسباب نزول القرآنـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: ما جدايىِ ميان دو سوره را نمى دانستيم، مگر آن گاه كه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» نازل مى شد.
۱.أسباب نزول القرآن: ص 21 ح 17، الدرّ المنثور: ج 1 ص 20.
أسباب نزول القرآن عن عبد اللّه بن عمر:نَزَلَت «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» في كُلِّ سورَةٍ. قرآن: ص 21 ح 18." data-tip="أسباب نزول القرآن: ص 21 ح 18.">۱
أسباب نزول القرآنـ به نقل از عبد اللّه بن عمر ـ: «بسم اللّه الرحمن الرحيم»، با هر سوره اى نازل شده است.
۱.أسباب نزول القرآن: ص 21 ح 18.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إذا قَرَأتُم «الحَمدُ للّهِِ» فَاقرَؤوا: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» ، إنَّها اُمُّ القُرآنِ، واُمُّ الكِتابِ، وَالسَّبعُ المَثاني، وَ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» إحداها. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه «الحمد للّه» را [در نماز] مى خوانيد، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را هم بخوانيد. سوره حمد، اُمّ القرآن و اُمّ الكتاب قرآن؛ مادرِ قرآن؛ اصل قرآن." data-tip="اُمُّ الكتاب، يعنى: اُمُّ القرآن؛ مادرِ قرآن؛ اصل قرآن.">۲ و سَبعِ مَثانى ۳ است، و «بسم اللّه الرحمن الرحيم»، يكى از آن هفت تاست.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۴۲۱