امام عسكرى عليه السلامـ در تفسير «بسم اللّه الرحمن الرحيم» ـ: اللّه، آن موجودى است كه هر آفريده اى به هنگام نيازها و سختى ها، آن گاه كه اميدش از هر آنچه جز اوست، قطع و رشته ها از ما سواى او به كلّى بُريده مى شود، به او پناه مى برد، مى گويد: «بسم اللّه»؛ يعنى در همه كارهايم از آن خدايى كمك مى جويم كه پرستش، جز حقّ او نيست؛ همو كه هر گاه فريادخواهى شود، به فرياد مى رسد، و هر گاه او را بخوانند، پاسخ مى دهد. اين، همان چيزى است كه مردى به امام صادق عليه السلام گفت: اى فرزند پيامبر خدا! مرا به خدا راه نمايى كن كه چيست؟ زيرا مجادله كنندگان، بر من هجوم آورده اند و سرگشته ام ساخته اند! به او فرمود: «اى بنده خدا! آيا هرگز سوار كشتى شده اى؟». گفت: آرى. فرمود: «آيا شده كه كشتى ات درهم شكند و نه

التوحيدـ به نقل از محمّد بن زياد ومحمّد بن سيّار، از امام عسكرى عليه السلام ـ: مردى نزد امام زين العابدين عليه السلام آمد و گفت: مرا از معناى «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» آگاه كن. امام زين العابدين عليه السلام فرمود: «پدرم (امام حسين عليه السلام) از برادرش حسن عليه السلام از پدرش امير مؤمنان حديث كرد كه مردى نزد او آمد و گفت: اى امير مؤمنان! مرا از معناى «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» آگاه كن. على عليه السلام فرمود: اين كه مى گويى: اللّه، يعنى بزرگ ترين نام خدا و آن، نامى است كه نام گذارىِ جز خدا به آن، روا نيست و مخلوقى را بِدان، نام نمى گذارند. مرد پرسيد: تفسير «اللّه» چيست؟ فرمود: او كسى است كه هر مخلوقى در نيازها و سختى ها و به هنگام قطع اميد از غير او و