پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند ـ تبارك و تعالى ـ نود و نُه نام دارد. و آنها عبارت اند از: اللّه، اِله،. سُبّوح. ۳

تفسير العيّاشىـ به نقل از زيد شحّام ـ: از امام صادق عليه السلام در باره تسبيح پرسيدم. فرمود: «[يادكردِ] نامى از نام هاى خدا (سبحان) و [نيز] نيايش اهل بهشت است». ۲

كنز العمّالـ به نقل از ابن عبّاس ـ: عُمر گفت: معناى «سپاس (حمد)» را مى دانيم. مردم، يكديگر را سپاس مى گويند. معناى «معبودى جز خداى يگانه نيست» را هم مى دانيم؛ چرا كه خدايانى به جاى خداوند يگانه، پرستيده مى شدند. «خدا بزرگ تر است» هم معلوم است. نمازگزار، «اللّه أكبر» مى گويد؛ امّا «پاكا خدا! (سبحان اللّه)»، به چه معناست؟ مردى از ميان جمعيت گفت: خدا، داناتر است. عمر گفت: بدبخت عمر، اگر نداند كه خدا داناتر است! على عليه السلام فرمود: «اى امير مؤمنان! [سبحان اللّه،] نامى است كه هيچ يك از خلايق، حق ندارد آن را بر خود نهد. خلق به او پناه مى بَرند، و [خدا] دوست دارد كه اين نام به او گفته شود». عمر گفت: همين طور است.

المناقب، ابن شهرآشوبـ به نقل از ابو حازم ـ: مردى به امام زين العابدين عليه السلام گفت: نماز مى دانى؟! من به او حمله كردم. امام عليه السلام فرمود: «آرام باش، اى ابو حازم! عالمان، بردبار و مهربان اند». سپس، رو به پرسنده كرد و فرمود: «آرى؛ مى دانم!». مرد از اعمال نماز و مبطلات و واجبات و مستحبّات آن پرسيد، تا به اين جا رسيد كه گفت: شروع نماز چيست؟ فرمود: «تكبير». گفت: برهانش چيست؟ فرمود: «قرائت». گفت: خشوعش چيست؟ فرمود: «نگاه كردن به محلّ سجده». گفت: وارد شدن به حريم نماز، چگونه است؟ فرمود: «با تكبير [ة الإحرام]». گفت: خارج شدن از آن به چيست؟ فرمود: «به سلام دادن». گفت: گوهرش چيست؟ فرمود: «سبحان اللّه».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون زمان رحلت پيامبر خدا نوح عليه السلام رسيد، به پسرش گفت: به تو وصيّت مى كنم. به دو چيز، فرمانت مى دهم و از دو چيز، بازَت مى دارم. فرمانت مى دهم به اين كه: «معبودى جز خداى يكتا نيست»؛ چرا كه اگر هفت آسمان و هفت زمين را در يك كفّه و «معبودى جز خداى يكتا نيست» را در كفّه ديگر بگذارند، كفّه «معبودى جز خداى يكتا نيست»، بر آنها مى چربد. و اگر هفت آسمان و هفت زمين، حلقه اى در هم پيچيده باشند، [عقيده] «معبودى جز خداى يكتا نيست»، آن را در هم مى شكند. و [فرمانت مى دهم به] «پاكا خدا، و ستايش، او را!»؛ زيرا اين [جمله،] نماز هر موجودى است و خلق، به واسطه آن، روزى داده مى شوند. ۳ و آن دو چيز كه از آنها بازَت مى دارم: شرك و تكبّر است.

الاختصاصـ به نقل از ابن عبّاس، در باره پرسش هاى عبد اللّه بن سلّام از پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: [عبد اللّه پرسيد:]مرا از جبرئيل، خبر ده كه آيا در هيئت زنان است يا در هيئت مردان؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «در هيئت مردان است، نه در هيئت زنان». گفت: مرا از خوراك و نوشاكش خبر ده. فرمود: «خوراكش سبحان اللّه است، و نوشاكش لا إله إلّا اللّه». ۳ گفت: درست گفتى، اى محمّد!

امام على عليه السلامـ در يكى از خطبه هايش ـ: خداوند، فرجام را براى پرهيزگارى قرار داده است و بهشت را براى پرهيزگاران. نيايش آنان در بهشت، بهترين نيايش است: «پاكى تو، اى خداوند!». نيايششان به درگاه سَروَرشان براى آنچه به ايشان داده نيز اين است: «و واپسين نيايش آنان، اين است: ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است» .

امام باقر عليه السلام:براى مؤمن از باغ هاى بهشت، هر آنچه دوست بدارد و دلش بخواهد، خواهد بود و از آنها هر گونه كه بخواهد، بهره مند خواهد شد. هر گاه مؤمن، چيزى را اراده كند يا دلش بخواهد، سخنش در آن جا، در وقت خواستن آن چيز، اين است كه بگويد: «پاكى تو، اى خداوند!»، و چون اين جمله را بگويد، خدمتكاران، آنچه را كه هوس كرده است، برايش مى آورند، بدون اين كه آن چيز را از آنان طلبيده يا دستورش را داده باشد. خداوند عز و جل مى فرمايد: «نيايش آنان در آن جا پاكى تو، اى خداوند! است و درودشان در آن جا سلام است» ؛ يعنى [درود]خدمتكاران. مى فرمايد: «و واپسين نيايش آنان، اين است: ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشتيان،. همان گونه كه نَفَس كشيدن به آنان الهام مى شود، «سبحان اللّه» و «الحمد للّه» به ايشان الهام مى شود.

امام صادق عليه السلام:مؤمن در بهشت، از زيور تسبيح، برخوردار است. در بند بندِ مؤمن در بهشت، سه دستبند زرّين و سيمين و مرواريد است.

امام على عليه السلام:مردى گفت: اى پيامبر خدا! من، آواز خوش را دوست مى دارم. آيا در بهشت هم آواز خوش هست؟ فرمود: «آرى. سوگند به آن كه جانم در دست اوست، خداوند، براى آن كس از اهل بهشت كه آواز خوش را دوست دارد، به درختى فرمان مى دهد تا آواز تسبيح بخواند، با صدايى چنان خوش كه هرگز گوش ها زيباتر از آن را نشنيده اند».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست، در بهشت، درختى است كه با چنان صوتى آوازِ تسبيح سر مى دهد كه هيچ بشرى، از آغاز تا پايان عالم، مانند آن را نشنيده است، و ميوه هايى چون انار مى دهد.