إثبات الوصيّةـ در خبر دعوت پيامبر صلى الله عليه و آله از بنى هاشم ـ: روايت شده است كه او آنان را بار دوم دعوت نمود، آنان را اطعام كرد و از يك كاسه بزرگ شير به آنان نوشاند تا همه سيراب شدند. سپس به آنان فرمود: «اى خاندان عبد المطّلب! از من فرمان بَريد تا حكمران و فرمانرواى زمين شويد. خداى عز و جل هيچ پيامبرى را برنينگيخت، جز آن كه براى او وصى، برادر و وزيرى (دستْ يارى) قرار داد. حال، كدام يك از شما برادر، وصى، وزير و ادا كننده بدهى هاى من مى شود؟». آنان از پذيرش اين سخن، خوددارى كردند و گفتند: چه كسى تاب و توانش مانند توست؟ امير مؤمنان ـ كه سنّش از همه آنان كم تر بود ـ، در حضور پيامبر صلى الله عليه و آله برخاست و به ايشان گفت: من [مى پذيرم]، اى پيامبر خدا! پيامبر صلى الله عليه و آله به

امام باقر عليه السلام:چون زمان مرگ آدم نزديك شد، خداوند به او وحى كرد كه: «اى آدم! من در فلان روز، [جان] تو را مى گيرم و روحت را به سوى خود برمى كشم. پس بهترين فرزندت را كه همان هبه اى (هديه اى) است كه به تو بخشيدم (يعنى هِبة اللّه)، وصى قرار ده. او را وصىّ [خود] كن و آنچه از اسماى الهى و اسم اعظم به تو آموختيم، در اختيارش بگذار و اينها را در صندوقى قرار بده، كه من، دوست دارم زمينم از عالِمى كه علم مرا مى داند وحكم مرا مى راند، خالى نماند. پس من او را حجّت بر خلقم قرار مى دهم». پس آدم همه فرزندان خود را از پسر و دختر، گرد آورد و به آنان گفت: «اى فرزندان من! خداوند به من وحى كرد كه روحم را به سوى خود برمى كشد و مرا فرمان داد تا بهترين فرزندم را وصى قرار دهم و او همان هبة اللّه است. خداوند،

امام صادق عليه السلام:نوح، پانصد سال پس از توفان زيست. سپس جبرئيل [از جانب پروردگار] به نزدش آمد و گفت: «اى نوح! نبوّتت تمام شده و روزگارت به سر آمده است. حال، اسم اكبر، ميراث علمى و آثار علم نبوّتى را كه با خود دارى به پسرت سام بسپار؛ چرا كه من، زمين را وا نمى گذارم، جز اين كه در آن عالِمى باشد كه به وسيله او طاعت و هدايتم شناخته شود و در فاصله ميان وفات يك پيامبر تا بعثت پيامبر بعدى، نجات بخش باشد و مردم را جز با حجّتى براى خودم و دعوتگرى به سويم و هدايتگرى به راهم و دانايى به كارم، وا نمى گذارم؛ چرا كه من حكم كرده ام كه براى هر قوم، هدايتگرى قرار دهم كه با او سعادتمندان را هدايت كنم و او حجّتم بر شقاوتمندان باشد». پس نوح، اسم اكبر و ميراث علمى و آثار علم نبوّت را به سام سپرد؛ امّا نزد