پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من خوش ندارم كه خداوند عز و جل را ياد كنم، مگر آن كه باطهارت باشم.

امام على عليه السلام:خدا را خالصانه ياد كنيد تا بدين وسيله، به بهترين وجه، زندگى كنيد و راه نجات را بپوييد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، ذكر خويش را نمى پذيرد، مگر از كسى كه پرهيزگار و پاك دل باشد. حرمت خدا را نگه داريد و كارى نكنيد كه از شما آن عملى را ببيند كه از آن، نهيِتان كرده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:واى بر كسى كه با زبانش ذكر خدا بسيار بگويد و در عمل، معصيت او كند!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ذكرگوى بى عمل، مانند كسى است كه با كمانِ بى چلّه تيراندازى مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش هاى ايشان به ابو ذر غفارى ـ: اى ابوذر! بايد كه شُكوه خداوند در سينه ات بزرگ باشد. او را چنان ياد مكن كه شخص نادان در هنگام ديدن سگ، ياد مى كند كه: «خدايا! به حسابش برس» يا در هنگام ديدن خوك كه: «خدايا! به حسابش برس».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از دعاى ايشان پس از هر يك از نافله هاى دو ركعتى ظهر ـ: بيم از خودت را، و اميد به خودت را، و كُرنش در برابر خودت را، و آزرم و شرم از خودت را، و بزرگداشت يادت را، و مقدّس دانستن مقام با عظمتت را، در تمام مدّت عمرم، روزى ام فرما تا آن كه چون جان مرا مى ستانى، از من راضى باشى.

مصباح الشريعةـ در حديثى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده شده است ـ: هر گاه بنده، خداوند متعال را با بزرگى و اخلاص ياد كند، هر حجابى كه پيش از آن، ميان او و خدا بوده است، كنار مى رود. و هر گاه از ياد خدا غافل شود، او را چگونه مى بينى؟ در حبس و حجاب است و بر اثر جدا شدن از نورِ عظمت [خدا]، سخت و تاريك شده است.

امام على عليه السلامـ از دعاى ايشان در روز صفّين ـ: از تو درخواست مى كنم كه. نيرومندى در عبادتت و بانشاط بودن در يادت را روزى ام كنى، تا زمانى كه در زمينت، زنده ام مى دارى.

امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان در روز چهارشنبه ـ: نيروى مرا در طاعتت، و نشاطم را در عبادتت، و رغبتم را به ثوابت قرار ده.

امام زين العابدين عليه السلامـ در «مناجات اِنجيليّه» ـ: از گواهى دادن، عادلانه ترين آن را، و از عبادت، بانشاط ترينش را از تو درخواست مى كنم.

امام على عليه السلام:خداوند سبحان را نه با بى توجّهى ياد كن و نه از سرِ غفلت، فراموشش كن؛ بلكه او را كامل ياد نما، آن سان كه دلت با زبانت، هم نوا باشد و نهانت با آشكارت، سازگار. تو به راستى به ياد خدا نخواهى بود، مگر آن گاه كه خودت را در [هنگام] ياد كردنت [از خدا]، از ياد ببرى و در وقت ذكر گفتن، خويشتن را گم كنى.

امام رضا عليه السلام:كسى كه خدا را ياد كند و مشتاق ديدارش نباشد، در واقع، خويش را ريشخند كرده است.