فیلترها
نتایج جستجو برای «زیبایی»: ۸۵ حدیث
عنه عليه السلام:مِيزَةُ الرَّجُلِ عَقلُهُ، وجَمالُهُ مُرُوَّتُهُ ۱.
امام على عليه السلام:شاخص [ارزش] انسان، خرد او، و زيبايىِ [باطن] او، به جوان مردى اوست.
۱.غرر الحكم: ح 9749، عيون الحكم والمواعظ: ص 485 ح 8936.
عنه عليه السلام:لا جَمالَ أزيَنُ مِنَ العَقلِ. ۱
امام على عليه السلام:هيچ زيبايى اى، نيكوتر از خرد نيست.
۱.الكافي: ج 8 ص 19 ح 4 عن جابر بن يزيد عن الإمام الباقر عليه السلام، كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 4 ص 406 ح 5880، التوحيد: ص 73 ح 27 كلاهما عن جابر بن يزيد الجعفي عن الإمام الباقر عن آبائه عنه عليهم السلام، تحف العقول: ص 93 وفيه «أحسن» بدل «أزين»، كنز الفوائد: ج 1 ص 200، غرر الحكم: ح 10639، بحار الأنوار: ج 77 ص 381 ح 5.
عنه عليه السلام:العَقلُ زَينٌ، الحُمقُ شَينٌ. ۱
امام على عليه السلام:خرد، زيبايى است و نادانى، زشتى.
۱.غرر الحكم: ح 14، عيون الحكم والمواعظ: ص 36 ح 725 و 726.
عنه عليه السلام:العَقلُ زَينٌ لِمَن رُزِقَهُ. ۱
امام على عليه السلام:خرد براى خردمند، زيبايى است.
۱.غرر الحكم: ح 1276.
عنه عليه السلام:حَسَبُ المَرءِ عِلمُهُ، وجَمالُهُ عَقلُهُ. ۱
امام على عليه السلام:تبار آدمى، دانش اوست و زيبايى او، به خرد او.
۱.غرر الحكم: ح 4892، عيون الحكم والمواعظ: ص 232 ح 4444.
عنه عليه السلام:حُسنُ العَقلِ جَمالُ الظَّواهِرِ وَالبَواطِنِ. ۱
امام على عليه السلام:نيك خردى، زيبايى ظاهر و باطن است.
۱.غرر الحكم: ح 4807، عيون الحكم والمواعظ: ص 228 ح 4379.
الإمام العسكريّ عليه السلام:حُسنُ الصّورَةِ جَمالٌ ظاهِرٌ، حُسنُ العَقلِ جَمالٌ باطِنٌ. ۱
امام عسكرى عليه السلام:زيبايى اندام، زيبايىِ ظاهرى است و زيبايى خرد، زيبايىِ باطنى.
۱.الدرّة الباهرة: ص 43، نزهة الناظر: ص 145 ح 9، أعلام الدين: ص 313، غرر الحكم: ح 4805 و 4807 نحوه، بحار الأنوار: ج 1 ص 95 ح 27.
عنه عليه السلام:الجَمالُ فِي اللِّسانِ، وَالكَمالُ فِي العَقلِ. ۱
امام على عليه السلام:زيبايى، در زبان است و كمال، در خرد.
۱.كنز الفوائد: ج 1 ص 200، كشف الغمّة: ج 3 ص 137 عن الإمام الجواد عن آبائه عنه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 1 ص 96 ح 39.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلتشویق بر خردورزی تفکر و ژرف اندیشی +2 مورد دیگر
الإمام عليّ عليه السلام:أحسَنُ حِليَةِ المُؤمِنِ التَّواضُعُ، وجَمالُهُ التَّعَفُّفُ، وشَرَفُهُ التَّفَقُّهُ. ۱
امام على عليه السلام:بهترين آرايش مؤمن، فروتنى است؛ و زيبايى اش پاك دامنى؛ و شرف و بزرگى اش، دستيابى به فهم دين.
۱.تحف العقول: ص 172، بحار الأنوار: ج 77 ص 413 ح 38.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعقل و جهلتشویق بر خردورزی تفکر و ژرف اندیشی +2 مورد دیگر
عنه عليهالسلام: العَقلُ غِطاءٌ سَتيرٌ، وَالفَضلُ جَمالٌ ظاهِرٌ، فَاستُر خَلَلَ خُلُقِكَ بِفَضلِكَ، وقاتِل هَواكَ بِعَقلِكَ، تَسلَم لَكَ المَوَدَّةُ، وتَظهَر لَكَ المَحَبَّةُ. ۱
امام على عليهالسلام: خرد، پردهاى پوشان است و فضيلت، زيبايىِ آشكار. پس كاستىهاى خُلق و خويَت را با فضيلت بپوشان و با خردت به جنگ هوس خويش برو تا دوستى، برايت سالم شود و محبّت [ديگران]برايت، آشكار گردد.
۱.الكافي: ج 1 ص 20 ح 13.
عنه عليهالسلام: زَخارِفُ الدُّنيا تُفسِدُ العُقولَ الضَّعيفَةَ. ۱
امام على عليهالسلام: زيبايىهاى دنيا، خردهاى ناتوان را تباه مىكند.
۱.غرر الحكم: ح 5494، عيون الحكم والمواعظ: ص 275 ح 5003.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عقلی و علمیعلم حکمت و معرفتموانع معرفت +1 مورد دیگر
معاني الأخبار عن صفوان بن يحيى عمّن حدّثه عن الإمام الصادق عليه السلام:أنَّهُ سُئِلَ عَن «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» ؟ فَقالَ: الباءُ بَهاءُ اللّهِ، وَالسِّينُ سَناءُ اللّهِ، وَالميمُ مُلكُ اللّهِ. قالَ:
قُلتُ: اللّهُ؟
قالَ: الأَلِفُ آلاءُ اللّهِ عَلى خَلقِهِ مِنَ النِّعَمِ بِوِلايَتِنا، وَاللّامُ إلزامُ اللّهِ خَلقَهُ وِلايَتَنا. قُلتُ: فَالهاءُ؟
فَقالَ: هَوانٌ لِمَن خالَفَ مُحَمَّدا وآلَ مُحَمَّدٍ صَلَواتُ اللّهِ عَلَيهِم. قُلتُ: الرَّحمنُ؟
قالَ: بِجَميعِ العالَمِ. قُلتُ: الرَّحيمُ؟
قالَ: بِالمُؤمِنينَ خاصَّةً. ۱
معانى الأخبارـ به نقل از صفوان بن يحيى، از كسى كه از امام صادق عليه السلام روايت كرده است ـ: از امام [صادق عليه السلام] در باره «بسم اللّه الرحمن الرحيم» سؤال شد. فرمود: «باء، به معناى بهاى (نورانيّت / زيبايى) خداست، سين به معناى سناى (رفعت) خدا، ميم به معناى مُلك (سلطنت و مالكيت) خدا».
گفتم: «اللّه» چه؟
فرمود: «الف به معناى آلاء (نعمت هاى) خدا كه نعمت ولايت ما را به خلقش ارزانى داشته است، لام به اين معناست كه خداوند، خلقش را به ولايت ما ملزم ساخته است».
گفتم: «هاء» چه؟
فرمود: «اشاره به هوان (خوارى) كسى كه با محمّد و خاندان محمّد ـ كه درودهاى خدا بر ايشان باد ـ، مخالف است».
گفتم: «الرحمن» چه؟
فرمود: «به معناى رحمتش نسبت به همه عالم».
گفتم: «الرحيم» چه؟
فرمود: «به معناى رحمتش در خصوص مؤمنان».
۱.معاني الأخبار: ص 3 ح 2، التوحيد: ص 230 ح 3، بحار الأنوار: ج 92 ص 231 ح 12.
مقاتل الطالبيّينـ به نقل از زبير بن بكّار ـ: هنگامى كه حسين عليه السلام، حسن [بن حسن عليه السلام]را مخيّر كرد، او فاطمه را برگزيد، و مردم مى گفتند: زنى كه به خاطر او سَكينه را برنگزينند [و بر او با آن همه زيبايى مقدّم شود]، در زيبايى، بى نظير است. زيبايى، بى نظير بوده است." data-tip="يعنى، ترجيح دادن فاطمه بر سكينه از جانب حسن مثنّا، با اين كه سكينه بسيار زيبا بوده، نشان مى دهد كه فاطمه در زيبايى، بى نظير بوده است.">۳
۱.أي أنّ اختيار الحسن المثنّى لفاطمة على سكينة، مع شدّة جمال سكينة، يدلّ على أنّها كانت منقطعة النظير في جمالها.
۲.مقاتل الطالبيّين: ص 167، الأغاني: ج 21 ص 126وليس فيه صدره.
۳.يعنى، ترجيح دادن فاطمه بر سكينه از جانب حسن مثنّا، با اين كه سكينه بسيار زيبا بوده، نشان مى دهد كه فاطمه در زيبايى، بى نظير بوده است.
نَسَبُ قريش:كانَ الحَسَنُ بنُ الحَسَنِ خَطَبَ إلى عَمِّهِ الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام، فَقالَ لَهُ الحُسَينُ عليه السلام: يَابنَ أخي، لَقَدِ انتَظَرتُ هذا مِنكَ، انطَلِق مَعي، فَخَرَجَ بِهِ حَتّى أدخَلَهُ دارَهُ، ثُمَّ أخرَجَ إلَيهِ بِنتَيهِ فاطِمَةَ وسُكَينَةَ، فَقالَ: اِختَر. فَاختارَ فاطِمَةَ، فَزَوَّجَهُ إيّاها، فَكانَ يُقالُ: إنَّ امرَأَةً مَردودَتُها سُكَينَةُ، لَمُنقَطِعَةُ القَرينِ فِي الحُسنِ. ۱
نَسَبُ قريش:حسن بن حسن، يكى از دختران عمويش حسين بن على عليه السلام را خواستگارى كرد. حسين عليه السلام به او فرمود: «اى برادرزاده! منتظر خواستگارى ات بودم. با من بيا».
او را تا درون خانه آورد و دو دخترش، فاطمه و سَكينه را بيرون آورد و فرمود: «[يكى را] برگزين».
او فاطمه را برگزيد و حسين عليه السلام، او را به همسرى فاطمه در آورد. از اين رو، گفته مى شد: زنى كه به خاطرش سَكينه را برنگزينند، در زيبايى، بى نظير است.
۱.. نسب قريش: ص 51، تاريخ دمشق: ج 70 ص 17.
الإرشاد:لَمّا ماتَ الحَسَنُ بنُ الحَسَنِ رَحمَةُ اللّهِ عَلَيهِ، ضَرَبَت زَوجَتُهُ فاطِمَةُ بِنتُ الحُسَينِ عليه السلام عَلى قَبرِهِ فُسطاطا، وكانَت تَقومُ اللَّيلَ وتَصومُ بِالنَّهارِ، وكانَت تُشَبَّهُ بِالحورِ العينِ لِجَمالِها، فَلَمّا كانَ رَأسُ السَّنَةِ، قالَت لِمَواليها: إذا أظلَمَ اللَّيلُ فَقَوِّضوا هذَا الفُسطاطَ.
فَلَمّا أظلَمَ اللَّيلُ، سَمِعَت قائِلاً: يَقولُ: هَل وَجَدوا ما فَقَدوا؟ فَأَجابَهُ آخَرُ: بَل يَئِسوا فَانقَلَبوا. ۱
الإرشاد:هنگامى كه حسن بن حسن ـ كه رحمت خدا بر او باد ـ، در گذشت، همسرش فاطمه، دختر امام حسين عليه السلام، بر سرِ مزارش خيمه اى بر پا كرد و شب ها به شب زنده دارى و روزها را به روزه گرفتن مى پرداخت و از فرط زيبايى، به حورالعين مى مانست. در پايان سال، به وابستگانش گفت: چون شب تاريك شد، اين خيمه را بر كَنيد.
شب كه تاريك شد، شنيد كه كسى مى گويد: آيا آنچه را از دست دادند، يافتند؟ و كسى ديگر، پاسخ داد: نه؛ بلكه نااميد شدند و باز گشتند.
۱.الإرشاد: ج 2 ص 26، العدد القويّة: ص 355 الرقم 19، روضة الواعظين: ص 542، كشف الغمّة: ج 2 ص 206، بحار الأنوار: ج 44 ص 167.
الطبقات الكبرى:فاطِمَةُ بِنتُ حُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليهماالسلام واُمُّها اُمُّ إسحاقَ بِنتُ طَلحَةَ بنِ عَبدِ اللّهِ
تَزَوَّجَهَا ابنُ عَمِّها حَسَنُ بنُ حَسَنِ بنِ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليهماالسلام، فَوَلَدَت لَهُ عَبدَ اللّهِ وإبراهيمَ وحَسَنا وزَينَبَ، ثُمَّ ماتَ عَنها.
فَخَلَفَ عَلَيها عَبدُ اللّهِ بنُ عَمرِو بنِ عُثمانَ بنِ عَفّانَ، زَوَّجَها إيّاهُ ابنُها عَبدُ اللّهِ بنُ حَسَنٍ بِأَمرِها، فَوَلَدَت لَهُ القاسِمَ ومُحَمَّدا وهُوَ الدّيباجُ، سُمِّيَ بِذلِكَ لِجَمالِهِ. ۱
الطبقات الكبرى:فاطمه، دختر امام حسين عليه السلام است. و مادرش امّ اسحاق، دختر طلحة بن عبد اللّه است. وى به همسرى پسر عمويش حسن بن حسن بن على بن ابى طالب در آمد و براى او عبد اللّه، ابراهيم، حسن و زينب را به دنيا آورد.
سپس حسن در گذشت و پسرش عبد اللّه بن حسن، به فرمان خود او، وى را به همسرى عبد اللّه بن عمرو بن عثمان بن عفّان در آورد و فاطمه، قاسم و محمّد را ـ كه به خاطر زيبايى اش «ديباج (ديبا / پرنيان)» ناميده مى شد ـ، به دنيا آورد.
۱.الطبقات الكبرى: ج 8 ص 473، تاريخ دمشق: ج 70 ص 16.
تذكرة الخواصّ:سَكينه، رفتار نيكو، بخشندگىِ فراوان و خِرد كامل داشت. و از زيبايى و ادب و ظرافتِ رفتار و گفتار و سخاوت، بهره اى فراوان داشت و اديبان و شاعران و فاضلان به خانه اش مى آمدند و او هر يك را به اندازه، اِكرام مى كرد.
البداية والنهاية:وقَد كانَت سُكَينَةُ بِنتُ الحُسَينِ مِن أحسَنِ النِّساءِ، حَتّى كانَ يُضرَبُ بِحُسنِهَا المَثَلُ. ۱
البداية و النهاية:سَكينه، دختر حسين عليه السلام، از نيكوروى ترينِ زنان بود تا آن جا كه زيبايىِ چهره او را مَثَل مى زدند.
۱.البداية والنهاية: ج 9 ص 255 وراجع: ج 8 ص 210.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إِنَّ اللّهَ عز و جل أَحَاطَ حَائِطَ الجَنَّةِ لَبِنَةً مِنْ ذَهَبٍ وَلَبِنَةً مِنْ فِضَّةٍ، ثُمَّ شَقَّقَ فِيهَا الأَنْهَارَ، وَغَرَسَ فِيهَا الأَشْجَارَ، فَلَمَّا نَظَرَ المَلائِكَةُ إِلَى حُسْنِهَا وزَهرِها قَالَتْ: طُوبَاكِ في مَنَازِلِ المُلوكِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى عز و جل، ديوار بهشت را با خشتى از طلا و خشتى از نقره ساخت. سپس جويبارهايى را از دل آن، درآورد و درختكارى كرد. چون فرشتگان، زيبايى و خرّمىِ آن را ديدند، گفتند: خوشا به حالت در ميان منزلگاه هاى پادشاهان!
۱.البعث والنشور: ص 181 ح 261، الترغيب والترهيب: ج 4 ص 513 ح 32، الدرّ المنثور: ج 1 ص 92 نقلاً عن البزّار والطبراني وابن مردويه وكلّها عن أبي سعيد الخدري.
الاختصاص عن عبد اللّه بن سنان:سَأَلتُ أَبا عبدِ اللّهِ عليه السلام عَنِ الحَوضِ، فَقالَ لِي: هُو حَوضُ ما بَينَ بُصرى ۱ إِلى صَنعاءَ، أَتُحِبُّ أَن تَراهُ؟ فَقُلتُ لَهُ: نَعَم، قالَ: فَأَخَذَ بِيَدِي وَأَخرَجَنِي إِلى ظَهرِ المَدِينَةِ، ثُمَّ ضَرَبَ بِرِجلِهِ، فَنَظَرتُ إِلى نَهرٍ يَجرِي مِن جانِبِهِ هذا ماءٌ أَبيَضُ مِنَ الثَّلجِ، وَمِن جانِبِهِ هذا لَبَنٌ أَبيَضُ مِنَ الثَّلجِ، وَفِي وَسَطِهِ خَمرٌ أَحسَنُ مِنَ الياقُوتِ، فَما رَأَيتُ شَيئا أَحسَنَ مِن تِلكَ الخَمرِ بَينَ اللَّبَنِ وَالماءِ!
فَقُلتُ لَهُ: جُعِلتُ فِداكَ، مِن أَينَ يَخرُجُ هذا؟ وَمِن أَينَ مَجراهُ؟ فَقالَ: هذِهِ العُيُونُ الَّتِي ذَكَرَها اللّهُ فِي كِتابِهِ أَنهارٌ فِي الجَنَّةِ: عَينٌ مِن ماءٍ، وَعَينٌ مِن لَبَنٍ،
الاختصاصـ به نقل از عبد اللّه بن سِنان ـ: از امام صادق عليه السلام در باره حوض [كوثر]پرسيدم. به من فرمود: «حوضى است از بُصرا ۳ تا صنعا. دوست دارى آن را ببينى؟». گفتم: آرى.
پس دستم را گرفت و مرا به پشت مدينه برد. سپس با پايش به زمين زد و من، رودى را ديدم كه از اين كنارش، آبى سفيدتر از برف، روان بود و از آن كنارش، شيرى سفيدتر از برف، و در وسطش، باده اى خوش رنگ تر از ياقوت، به طورى كه هرگز، چيزى خوش رنگ تر از آن باده در وسط شير و آب، نديده بودم».
به امام عليه السلام گفتم: قربانت گردم! اين نهر، از كجا سرچشمه مى گيرد و از كجا جارى مى شود؟ فرمود: «اين چشمه هايى كه خداوند در كتابش از آنها ياد كرده، نهرهايى در بهشت اند: چشمه اى از آب، چشمه اى از شير، و چشمه اى از باده، كه در اين نهر، جريان مى
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۸۵