امام على عليه السلامـ در سفارشى به امام حسين عليه السلام ـ: فرزندم! انديشه، روشنايى به جاى مى گذارد و غفلت، تاريكى.

امام على عليه السلام:دستاورد خرد، كسب آبرو و پشت گرمى است و دستاورد نادانى، غفلت و خودبينى.

امام على عليه السلام:آن كه خردمند است، از خواب غفلت بيدار مى شود و براى سفر آخرت مهيّا مى گردد و خانه هميشگى خود را آباد مى كند.

امام على عليه السلام:ويژگى خردمندان، كمىِ شهوت و كمىِ غفلت است.

امام على عليه السلام:نيمى از خردمندى، بردبارى است و نيمه ديگرش، خود را به غفلت زدن [در مواردى كه اظهار آگاهى زيانبار است].

امام على عليه السلام:در برابر آنچه بر تو مى گذرد، بردبار باش؛ زيرا بردبارى، عيب ها را مى پوشاند. به راستى كه نيمى از خردمندى، بردبارى است و نيمه ديگرش، خود را به غفلت زدن.

امام على عليه السلام:مردمان، سه گروه اند: خردمند، نادان و بدكار. آيين خردمند، ديندارى، سرشت او بردبارى، و خوى او انديشه كردن است. اگر مورد پرسش واقع شود، پاسخ مى دهد؛ اگر تكلّم كند، به درستى سخن مى گويد؛ اگر گوش كند، ياد مى گيرد؛ اگر سخن بگويد، راست مى گويد؛ و اگر كسى به وى اعتماد كند، خواسته اش را روا مى سازد. نادان، اگر او را از امر نيكويى آگاه كنند، غفلت مى ورزد؛ اگر از جايگاه نيكويى فرو آورده شود، فرود مى آيد؛ اگر او را به كارى جاهلانه وا دارند، انجام مى دهد؛ و اگر سخن بگويد، دروغ مى گويد. وى خود، به دنبال آگاهى نمى رود و اگر او را آگاه سازند، آگاه نمى شود. بدكار را اگر امين بشمرى، خيانت مى ورزد، و اگر او را همراهى كنى، رسوايت مى سازد، و اگر بدو اعتماد ورزى، برايت خيرخواهى نمى كند.

امام باقر عليه‏السلام: پيامبر خدا فرمود: «بهترينِ شما، خردمندان هستند». گفته شد: اى پيامبر خدا! خردمندان كيستند؟ فرمود: «آنان، كسانى هستند كه از اخلاق نيكو برخوردارند، بردبار و باوقارند، به خويشان رسيدگى مى‏كنند و به پدران و مادران، نيكى روا مى‏دارند، به تهى‏دستان و همسايگان و يتيمانْ سركشى مى‏كنند، اطعام مى‏كنند، سلام را در جهان آشكار مى‏كنند، و هنگامى كه خوابْ مردمان را ربوده و در غفلت‏اند، آنان نماز مى‏گزارند».

امام على عليه‏السلام: بدانيد كه آرزو، خرد را دچار غفلت مى‏سازد و ياد خدا را به فراموشى مى‏سپارد.

امام على عليه‏السلام: آرزو، خرد را تباه مى‏كند، وعده‏ها را دروغ مى‏گرداند، به غفلت وا مى‏دارد و پشيمانى بر جاى مى‏گذارد.

امام على عليه‏السلام ـ خطاب به يارانش ـ : اُف بر شما كه از نكوهشتان، به ستوه آمده‏ام! اين رواست كه شما به زندگى دنيا به جاى آخرت، خشنود باشيد و به زبونى به جاى عزّت، تَن دهيد؟! چون شما را به جهاد با دشمنتان فرا مى‏خوانم، چنان چشمانتان گِرد مى‏شود كه گويا دچار سَكَرات مرگ شده‏ايد و از غفلت، مست گرديده‏ايد. باب فهم سخنانم، بر شما بسته شده است. از اين رو، به سرگردانى دچاريد، و گويى خردهايتان چنان آفت زده است كه توان انديشيدن نداريد.

امام على عليه السلام:خداوند عز و جل پيام را به شما ابلاغ كرده و حقيقت را برايتان روشن ساخته و راه و رسم را به شما آموخته و راه ها را برايتان هويدا كرده است تا عذر و بهانه را از ميان بردارد، و به ياد او كردن [و دورى از غفلت]، تشويق كرده و راه نجات را نشان داده است. هر كس پند خداوند را گوش كند و سخن او را راه نماى خود گيرد، خداوند، به درست ترين راه، ره نمونش مى شود و به طريق حق، توفيقش مى دهد و راه نمايى مى كند و او را براى كار نيك، آماده مى سازد؛ زيرا پناهنده به خدا در امان و محفوظ است و دشمن او، ترسان و فريب خورده است. پس با بسيارى ياد [خدا] خويشتن را از [عذاب] خداوند نگه داريد.

امام على عليه السلام:با مداومت بر ياد خداست كه غفلت، زدوده مى شود.

امام على عليه السلامـ از سفارش ايشان به كميل بن زياد ـ: اى كميل! گناهان تو بيش از كارهاى نيك توست، و غفلتت بيش از متذكّر بودنت، و نعمت هاى خدا به تو بيش از عمل توست. اى كميل! تو از نعمت هاى خدا و عافيت او بر كنار نيستى. پس هيچ گاه از ستايشگويى او و ياد كردنش به بزرگى و پاكى و قداست، و از سپاس گزارى اش، بركنار مباش و همواره او را ياد كن.

الكافىـ به نقل از على بن اسباط، از امامان عليهم السلام ـ: از جمله اندرزهاى خداوند عز و جل به عيسى عليه السلام اين بود كه: «اى عيسى!. بدان كه دنيايت، تو را به سوى من مى كشاند و من با علم خويش، بر تو احاطه دارم. پس در هنگام ياد كردن از من، فروتن باش و آن گاه كه مرا ياد مى كنى، دلت خاشع باشد و آن گاه كه غافلان در خواب [غفلت]اند، تو بيدار باش».

امام على عليه السلام:خداوند سبحان را نه با بى توجّهى ياد كن و نه از سرِ غفلت، فراموشش كن؛ بلكه او را كامل ياد نما، آن سان كه دلت با زبانت، هم نوا باشد و نهانت با آشكارت، سازگار. تو به راستى به ياد خدا نخواهى بود، مگر آن گاه كه خودت را در [هنگام] ياد كردنت [از خدا]، از ياد ببرى و در وقت ذكر گفتن، خويشتن را گم كنى.

كتاب من لا يحضره الفقيهـ به نقل از جابر ـ: امام باقر عليه السلام فرمود: «ابليس، سپاهيان شب را، از آن هنگام كه خورشيد غروب مى كند تا ناپديد شدن شَفَق، [همه جا]پخش مى كند و سپاهيان روز را، از آن هنگام كه سپيده مى دمد تا سر زدن آفتاب، [همه جا] پخش مى كند». امام باقر عليه السلام فرمود كه پيامبر خدا مى فرمود: «در اين دو هنگام، خداوند عز و جلرا بسيار ياد كنيد و از شرّ ابليس و سپاهيانش به خداى عز و جل پناه ببريد و كودكانتان را نيز در اين دو وقت، در پناه خدا در آوريد؛ چرا كه اين دو وقت، اوقات غفلت اند».

امام على عليه السلام:پيامبر خدا فرمود: «محبوب ترين تسبيح در نزد خداوند عز و جلتسبيحِ سخن است.». گفته شد: اى پيامبر خدا! تسبيح سخن چيست؟ فرمود: «[وقتى] مردم، غرق در ياوه و باطل و غفلت خود هستند، چه نيكوست كه در اين ميان، آدمى مشغول دعا و ذكر و تسبيح خدا شود!».

امام صادق عليه السلام:اى اهل ايمان و اى رازداران! بينديشيد و آن گاه كه فراموشكاران در غفلت اند، شما يادآور [خدا] باشيد.