پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، چيزى با ارزش تر از خِرد در ميان بندگان، تقسيم نكرد. لذا خواب خردمند، از بيدارى نادان، برتر است و خوردن خردمند، از روزه نادان برتر است و بر جا بودن خردمند، از به حركت در آمدن نادان، برتر است. خداوند، هيچ پيامبر و فرستاده اى را برنينگيخت، مگر آن زمان كه خِردش كامل گشت و خِردش از خِردهاى همه امّتش بيشتر بود. آنچه پيامبر در خود نهان مى دارد [يعنى خرد]، از كوشش تمامِ كوشندگان، برتر است. هيچ بنده اى، نمى تواند واجبات الهى را به جاى آورد، مگر آن كه درباره آنها تعقّل كند. همه پرستشگران با زيادتى عبادت و پرستش، به پايه خردمندان نمى رسند به راستى كه خردمندان، همان «اولو الألباب (صاحبان خرد)» هستند كه خداوند، درباره آنان فرمود: «جز صاحبان خرد، پند نمى گيرند» .

المعجم الكبيرـ به نقل از مِربع ـ: اُمّ انس به پيامبر خدا گفت: مرا سفارشى نما، اى پيامبر خدا! فرمود: «از گناهان دورى كن، كه اين، برترين هجرت است و واجبات را پاس بدار، كه اين، برترين جهاد است و بسيار ياد خدا باش؛ زيرا نزد خداوند، چيزى كه برايش محبوب تر از بسيارىِ ياد او باشد، نيست.

امام رضا عليه السلامـ از سخنان ايشان در باره علّت واجبات كه فضل بن شاذان، آنها را گردآورى كرده است ـ: اگر كسى بگويد: «چرا خدا، به بندگانْ امر و نهى كرده است؟»، گفته مى شود: چون ماندگارى و درستى آنان، جز با امر و نهى و جلوگيرى از تباهى و تجاوز به يكديگر، ممكن نيست. اگر كسى بگويد: «چرا از آنان عبادت خواسته شده است؟»، گفته مى شود: تا او را فراموش نكنند و تعاليمش را وا ننهند و از امر و نهى او غافل نشوند؛ چرا كه درستى و تباهى و پايدارى آنان، در گرو اين است، و اگر بدون [دستور به] عبادت، رها مى شدند، پس از گذشت زمانى دراز، سنگ دل مى شدند.

امام كاظم عليه السلام:بار خدايا!. بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست، و دل هاى ما را با ياد خودت زنده بدار، و گناهانمان را آمرزيده دار، و عيب هايمان را بپوش، و واجباتى را كه به جا آورده ايم، پاداش ده و مستحبّاتمان را بپذير و دل هايمان را به ياد خودت آبادان ساز.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در اندرزش به ابن مسعود ـ: اى پسر مسعود! خداى متعال فرموده است: «و هر كه از ياد [خداى]مهربان، روى گردانَد، بر او شيطانى بر گمارم كه همنشين وى باشد. و آنان، ايشان را از راه، باز مى دارند و گمان مى برند كه ره يافته اند، تا آن كه چون نزد ما آيد، مى گويد: اى كاش ميان من و تو، دورىِ خاور و باختر بود. پس چه بد همنشينى است!» . اى پسر مسعود! آنان بر كسى كه از سنّت من و واجبات خدا پيروى كند، خُرده مى گيرند. خداوند متعال فرموده است: «پس ايشان را به ريشخند گرفتيد تا آن كه يادم را از خاطر شما بردند و شما بر آنان مى خنديديد. من امروز به سبب شكيبى كه كردند، به آنان پاداش دادم، و آنان رستگارند» .

المناقب، ابن شهرآشوبـ به نقل از ابو حازم ـ: مردى به امام زين العابدين عليه السلام گفت: نماز مى دانى؟! من به او حمله كردم. امام عليه السلام فرمود: «آرام باش، اى ابو حازم! عالمان، بردبار و مهربان اند». سپس، رو به پرسنده كرد و فرمود: «آرى؛ مى دانم!». مرد از اعمال نماز و مبطلات و واجبات و مستحبّات آن پرسيد، تا به اين جا رسيد كه گفت: شروع نماز چيست؟ فرمود: «تكبير». گفت: برهانش چيست؟ فرمود: «قرائت». گفت: خشوعش چيست؟ فرمود: «نگاه كردن به محلّ سجده». گفت: وارد شدن به حريم نماز، چگونه است؟ فرمود: «با تكبير [ة الإحرام]». گفت: خارج شدن از آن به چيست؟ فرمود: «به سلام دادن». گفت: گوهرش چيست؟ فرمود: «سبحان اللّه».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بگوييد: «معبودى جز خدا نيست و خدا بزرگ تر است». بگوييد: «پاكا خدا و ستايش، خداى را!»، و بگوييد: «بلندمرتبه است خدا»؛ زيرا اينها پنج كلمه اند كه هيچ چيز با آنها برابرى نمى كند. خداوند، فرشتگانش را بر اينها سرشته است، و براى اينها آسمانش را برافراشت و زمينش را گسترانيد، و آدميان و جنّيان خويش را بر اينها سرشت، و واجباتش را بر آنان، واجب گردانيد.

عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به نقل از رجاء بن ابى ضحّاك، در خبر عزيمت امام رضا عليه السلام به خراسان ـ: در راه، نمازهاى واجبش را دوركعتى (يعنى شكسته و به قصر) مى خواند، بجز نماز مغرب را. و بعد از هر نمازى كه شكسته مى خواند، سى مرتبه مى گفت: «پاكا خدا، و ستايشْ خداى را، و معبودى جز خدا نيست، و خدا بزرگ تر است» و مى فرمود: «اين، كامل كننده نماز است».

امام صادق عليه السلام:هر كس واجبات خدا را به جا آورَد و از حرام هاى خدا دورى كند و ولايت اهل بيت پيامبر خدا را به خوبى داشته باشد و از دشمنان خدا برائت جويد، از هر درى از هشت درِ بهشت كه بخواهد، وارد مى شود.

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابن عبّاس ـ: ضَمام بن ثعلبه از قبيله بنى سعد بن بكر، زمانى كه اسلام آورد، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در باره فريضه هاى اسلام چون نماز و جز آن، پرسيد. ايشان نمازهاى پنجگانه را برايش بر شمرد و بر آنها چيزى نيفزود. سپس از زكات نام برد و سپس از روزه رمضان و سپس از حجّ خانه خدا. آن گاه چيزهايى را كه خداوند بر او حرام ساخته است، به آگاهى اش رساند. سخنان ايشان كه تمام شد، ضَمام گفت: گواهى مى دهم كه معبودى جز خداى يكتا نيست و گواهى مى دهم كه تو فرستاده خدا هستى. آنچه را به من فرمودى، انجام خواهم داد، نه بيشتر و نه كمتر. و رفت. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اگر دو گيسدار (ضَمام) راست بگويد، وارد بهشت مى شود».

كتاب من لايحضره الفقيه:سليمان بن خالد به امام صادق عليه السلام گفت: فدايت شوم! فرايضى كه خداوند عز و جل بر عهده بندگان نهاده است، چيستند؟ فرمود: «گواهى دادن به اين كه معبودى جز خداى يكتا نيست و محمّد، پيامبر خداست، و به جا آوردن نمازهاى پنجگانه و دادن زكات و حجّ خانه خدا و روزه ماه رمضان و ولايت. پس، هر كس اين فرايض را به جا آورد و راه راست و درست را در پيش گيرد و از هر منكَرى دورى كند، به بهشت مى رود».

التوحيدـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: شنيدم كه پدرم على بن ابى طالب عليه السلام مى فرمايد: «كارها بر سه حال اند: واجبات، مستحبّات و حرام ها. واجبات، به امر خداى عز و جل و به رضايت و قضا و قدر و خواست و علم اوست. امّا مستحبّات، به امر [وجوبى]خدا نيست؛ امّا به رضايت و قضا و قدر و خواست و علم الهى است. امّا حرام ها نيز به امر خدا نيست؛ امّا به قضا و قدر، خواست و علم خداست و بر آنها كيفر مى دهد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به واجبات الهى عمل كن، تا پرهيزگارترينِ مردم باشى.

امام على عليه السلام:هرگاه مستحبّات، باعث لطمه خوردن به واجبات شوند، مايه نزديكى به خدا نگردند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ما جماعت انبيا به مدارا كردن با مردم فرمان داريم، همچنان كه به بر پا داشتن فرايض مأموريم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، چيزى با ارزش تر از عقل، در ميان بندگان تقسيم نكرد. از اين رو خواب خردمند، برتر از بيدارىِ نادان است و خوردن خردمند، برتر از روزه نادان است و بر جا بودنِ خردمند، برتر از به حركت در آمدنِ نادان. خداوند، هيچ پيامبر و فرستاده اى را برنينگيخت، مگر آن زمان كه خِردش كامل گشت و خِردش از خِردهاى همه امّتش بيشتر شد. آنچه پيامبر در خود نهان مى دارد [يعنى خرد]، از كوشش تمامِ كوشندگان، برتر است. هيچ بنده اى، نمى تواند واجبات الهى را به جاى آورد، مگر آن كه درباره آنها تعقّل كند. همه پرستشگران با زيادتى عبادت و پرستش، به پايه خردمند نمى رسند. به راستى كه خردمندان، همان «اولو الألباب (صاحبان خرد)» هستند كه خداوند، درباره آنان فرمود: «جز صاحبان خرد، پند نمى گيرند» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دانش را فرا گيريد و به مردم بياموزيد. فريضه ها را فرا گيريد و به مردم بياموزيد. قرآن را فرا گيريد و به مردم بياموزيد كه من از دنيا خواهم رفت و دانش نيز به زودى گرفته مى شود و فتنه ها آشكار مى گردند، تا آن جا كه اگر دو نفر در فريضه اى اختلاف كنند، كسى را براى فيصله دادن نخواهند يافت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:. نشانه دانش، چهار چيز است: شناخت خدا، شناخت محبّت او، شناخت آنچه او دوست ندارد، و شناخت واجبات و پاسداشت آنها تا آن كه به جا آورده شوند.