حدیث دربارهمردانى بهشتى

الدرّ المنثور ـ به نقل از عبد العزيز بن ابى رواد ـ:شنيديم كه مردى با پيامبر صلى الله عليه و آله نماز خواند و چون رفت، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اين مرد، بهشتى است». عبد اللّه بن عمرو گفت: من نزد آن مرد رفتم و گفتم: عمو جان! ميهمان نمى خواهى؟ گفت: بفرما. او خيمه اى داشت و گوسفندى و خرمايى. غروب كه شد، از خيمه اش خارج شد و بز را دوشيد و خرمايى برايم چيد و آنها را آورد و با هم خورديم. آن گاه او خوابيد و من به نماز ايستادم. صبح كه شد، او روزه نداشت و من روزه داشتم. سه شب به همين منوال گذشت. من به او گفتم: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در باره تو فرموده است كه تو اهل بهشتى. به من بگو كه چه عملى انجام مى دهى [كه اهل بهشت شده اى]. گفت: نزد همان كسى كه به تو خبر داده است، برو تا از عمل من نيز به تو خبر دهد. من نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمدم؛ امّا به من فرمود: «نزد او برو و بگو كه خودش به تو بگويد». من آمدم و به او گفتم: پيامبر خدا مى فرمايد كه تو خودت به من بگويى. گفت: حالا مى گويم. آن گاه گفت: اگر همه دنيا مال من باشد و از من گرفته شود، برايش اندوهگين نمى شوم و نيز اگر همه دنيا به من داده شود، شادمان نمى شوم، و شب كه مى خوابم، كينه هيچ كس در دلم نيست. عبد اللّه گفت: امّا من، به خدا سوگند كه شب را عبادت مى كنم و روز را روزه مى گيرم؛ ولى اگر يك گوسفند به من داده شود، خوش حال مى گرديم و اگر از دستم برود، اندوهگين مى شوم. به خدا سوگند كه خداوند، تو را بر ما برترىِ نمايانى داده است!