فیلترها
نتایج جستجو برای «رمضان»: ۷۶ حدیث
الكافي عن ابن القدّاح عن الإمام الصادق عليه السلام:ما مِن شَيءٍ إلّا ولَهُ حَدٌّ يَنتَهي إلَيهِ إلَا الذِّكرَ؛ فَلَيسَ لَهُ حَدٌّ يَنتَهي إلَيهِ، فَرَضَ اللّهُ عز و جل الفَرائِضَ فَمَن أدّاهُنَّ فَهُوَ حَدُّهُنَّ، وشَهرَ رَمضانَ فَمَن صامَهُ فَهُوَ حَدُّهُ، والحَجَّ فَمَن حَجَّ فَهُوَ حَدُّهُ، إلَا الذِّكرَ؛ فَإِنَّ اللّهَ عز و جللَم يَرضَ مِنه بِالقَليلِ، ولَم يَجعَل لَهُ حَدّا يَنتَهي إلَيهِ. ثُمَّ تَلا هذِهِ الآيَةَ: «يَـأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ اذْكُرُواْ اللَّهَ ذِكْرًا كَثِيرًا * وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلاً» ۱. فَقالَ: لَم يَجعَلِ اللّهُ عز و جل لَهُ حَدّا يَنتَهي إِلَيهِ.
قالَ: وكانَ أبي عليه السلام كَثيرَ الذِّكرِ، لَقَد كُنتُ أمشي مَعَهُ وإنَّهُ لَيَذكُرُ اللّهَ،
الكافىـ به نقل از ابن قدّاح ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «هر چيزى حدّ و مرزى دارد كه در آن جا به پايان مى رسد، مگر ياد خدا كه آن را حدّ و مرزى پايان پذير نيست. خداوند عز و جل فرايض را واجب گردانيد و هر كس آنها را به جاى آورَد، همان، حدّ آنهاست. ماه رمضان را واجب گردانيد و هر كس اين ماه را روزه بدارد، همان، حدّ اوست. حج را واجب گردانيد و هر كس حج بگزارد، همان، حدّ اوست؛ بجز ياد خدا كه خداوند عز و جل به اندك از آن رضايت نداده و برايش حدّى كه در آن جا پايان پذيرد، قرار نداده است».
سپس اين آيه را تلاوت فرمود: «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! خدا را بسيار ياد كنيد، و بام و شام، او را به پاكى بستاييد» .
سپس فرمود: «خداوند عز و جل براى ذكر، حدّى پايان پذير، قرار نداده است. پدرم [امام زين
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ذاكِرُ اللّهِ في رَمَضانَ مَغفورٌ لَهُ، وسائِلُ اللّهِ فيهِ لا يُخَيَّبُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:يادكننده خدا در رمضان، آمرزيده مى شود و درخواست كننده از خدا در اين ماه، ناكام نمى شود.
۱.المعجم الأوسط: ج 7 ص 226 ح 7341، شُعب الإيمان: ج 3 ص 311 ح 3627 كلاهما عن عمر بن الخطّاب، كنزالعمّال: ج 8 ص 464 ح 23676.
عنه صلى الله عليه و آله:رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ اِستَكثِروا فيهِ مِنَ التَّهليلِ وَالتَّكبيرِ وَالتَّحميدِ وَالتَّمجيدِ وَالتَّسبيحِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:رمضان، ماه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ است. در اين ماه، ذكر «لا إله إلّا اللّه» و «اللّه أكبر» و «الحمد للّه» و تمجيد ۲ و «سبحان اللّه»، بسيار بگوييد.
الإمام زين العابدين عليه السلامـ مِن دُعائِهِ لِوَداعِ شَهرِ رَمَضانَ ـ: أنتَ الَّذي دَلَلتَهُم [العِبادَ]بِقَولِكَ مِن غَيبِكَ وتَرغيبِكَ الَّذي فيهِ حَظُّهُم، عَلى ما لَو سَتَرتَهُ عَنهُم لَم تُدرِكهُ أبصارُهُم، ولَم تَعِهِ أسماعُهُم، ولَم تَلحَقهُ أوهامُهُم، فَقُلتَ: «اذْكُرُونِى أَذْكُرْكُمْ وَ اشْكُرُواْ لِى وَ لَا تَكْفُرُونِ» ، وقُلتَ: «لَئِن شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَلَئِن كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِى لَشَدِيدٌ» ۱. فَذَكَروكَ بِمَنِّكَ، وشَكَروكَ بِفَضلِكَ. ۲
امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى وداع ايشان با ماه رمضان ـ: تو آنى كه با سخنان غيبى ات و با ترغيباتت كه سعادت بندگانت در آنهاست، آنان را به چيزى (حقايق غيبى) راه نمايى كردى كه اگر آن را از ايشان پوشيده مى داشتى، نه ديدگانشان آن را در مى يافت، و نه گوش هايشان مى شنيد، و نه انديشه هايشان به آنها مى رسيد. پس فرمودى: «پس مرا ياد كنيد، تا شما را ياد كنم؛ و شكرانه ام را به جاى آريد؛ و با من ناسپاسى نكنيد» ، و فرمودى: «اگر سپاس گزاريد، افزونتان دهم و اگر ناسپاسى كنيد، بى گمان، عذاب من سخت است» . و بندگانت هم به لطف تو يادت كردند، و به فضل تو سپاست گفتند.
الدروسـ في وِلادَةِ الإِمامِ الحُسَينِ عليه السلام ـ: قيلَ: يَومَ الخَميسِ ثالِثَ عَشَرَ شَهرِ رَمَضانَ. ۱
الدُّروسـ در باره ولادت امام حسين عليه السلام ـ: گفته شده كه روز پنج شنبه، سيزدهم ماه رمضان بوده است.
۱.الدروس: ج 2 ص 8، بحار الأنوار: ج 44 ص 202.
الإمام الصّادق عن آبائه عن الإمام عليٍ عليهم السلام: قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: إِنَّ فِي الجَنَّةِ غُرَفا يُرى ظاهِرُها مِن باطِنِها، وَباطِنُها مِن ظاهِرِها، يَسكُنُها مِن اُمَّتِي مَن أَطابَ الكَلامَ، وَأَطعَمَ الطَّعامَ، وَأَفشَى السَّلامَ، وَأَدامَ الصِّيامَ، وَصَلَّى بِاللَّيلِ وَالنّاسُ نِيامٌ.
فقالَ عَلِيٌ عليه السلام: يا رَسُولَ اللّهِ، وَمَن يُطِيقُ هَذا مِن اُمَّتِكَ؟ فَقالَ صلى الله عليه و آله: يا عَلِيُ، أَوَما تَدرِي ما إِطابَةُ الكَلامِ؟ مَن قالَ إِذا أَصبَحَ وَأَمسَى: «سُبحانَ اللّهِ وَالحَمدُ للّهِِ وَلا إِله إِلَا اللّهُ وَاللّهُ أَكبَرُ» عَشرَ مَرّاتٍ.
وَإِطعامُ الطَّعامِ نَفَقَةُ الرَّجُلِ عَلى عِيالِهِ.
وَأَمّا إِدامَةُ الصِّيامِ فَهُوَ أَن يَصُومَ
امام صادق عليه السلامـ به نقل از پدرانش، از امام على عليه السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «در بهشت، بالاخانه هايى است كه بيرون آنها از درونشان، و درونشان از بيرون آنها ديده مى شود. كسانى از امّت من، در اين بالاخانه ها ساكن خواهند شد كه سخنِ خوش بگويند و اِطعام كنند و به همگان، سلام گويند و پيوسته روزه بدارند و شب هنگام كه مردمْ خواب اند، نماز بگزارند».
گفتم: اى پيامبر خدا! چه كس از امّت تو، طاقت اين كارها را دارد؟
فرمود: «اى على! مگر نمى دانى كه سخنِ خوش چيست؟ كسى كه هر صبح و شام، ده مرتبه بگويد: پاكا خدا! ستايش، خداى را. معبودى جز خداى يكتا نيست. خداوند، بزرگ تر است.
و اِطعام كردن، آن است كه مرد، خرجىِ خانواده اش را بدهد.
و پيوسته روزه گرفتن، آن است كه انسان، ماه
۱.معاني الأخبار: ص 251 ح 1، الأمالي للصدوق: ص 407 ح 524 وليس فيه «وأدام الصيام» و «أمّا إدامة الصيام» إلى «صوم الدهر» وكلاهما عن أبي بصير، بحار الأنوار: ج 69 ص 369 ح 809.
حلية الأولياء عن جابر بن عبد اللّه:خَرَجَ عَلَينا رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله ذاتَ يَومٍ فَقالَ: أَلا اُخبِرُكُم بِغُرَفِ أَهلِ الجَنَّةِ؟ قُلنا: بَلى بِأَبِينا وَأُمِّنا يا رَسُولَ اللّهِ.
قالَ: إِنَّ فِي الجَنَّةِ غُرَفا مِن أَلوانِ الجَواهِرِ، يُرى ظَاهِرُها مِن باطِنِها وَباطِنُها مِن ظاهِرِها، فِيها مِن النَّعِيمِ وَالثَّوابِ وَالكَرامَةِ ما لا اُذُنٌ سَمِعَت وَلا عَينٌ رَأَت.
فَقُلنا: بِأَبِينا أَنتَ وَأُمِّنا يا رَسُولَ اللّهِ، لِمَن تِلكَ؟
فَقالَ: لِمَن أَفشَى السَّلامَ، وَأَدامَ الصِّيامَ، وَأَطعَمَ الطَّعامَ، وَصَلَّى وَالنَّاسُ نِيامٌ.
فَقُلتُ: بِأَبِينا أَنتَ وَأُمِّنا يا رَسُولَ اللّهِ، وَمَن يُطِيقَ ذَلِكَ؟
فَقالَ: مِن أُمَّتِي مَن يُطِيقُ ذَلِكَ،
حلية الأولياءـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ: روزى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به ميان ما آمد و فرمود: «آيا شما را از بالاخانه هاى بهشتيان، خبر ندهم؟».
گفتيم: چرا. پدر و مادرمان به فدايت، اى پيامبر خدا!
فرمود: «در بهشت، بالاخانه هايى از گوهرهاى رنگارنگ، وجود دارد كه بيرون آنها از درونشان، و درونشان از بيرونشان، ديده مى شود و در آنها، چنان نعمت و پاداش و كرامتى است كه هيچ گوشى نشنيده و هيچ چشمى نديده است».
گفتيم: پدر و مادرمان به فدايت، اى پيامبر خدا! اينها براى چه كسانى است؟
فرمود: «براى كسى كه سلام را انتشار دهد و پيوسته روزه بدارد و اِطعام كند و زمانى كه مردم در خواب اند، او به نماز بپردازد».
گفتيم: پدر و مادرمان به فدايت، اى پيامبر خدا! چه كسى از پسِ اين كارها بر مى آيد؟
عنه صلى الله عليه و آله:أَيُّها النّاسُ! إِنَّهُ لا نَبِيَ بَعدِي، وَلا أُمَّةَ بَعدَكُم، أَلا فَاعبُدُوا رَبَّكُم، وَصَلُّوا خَمسَكُم، وَصُومُوا شَهرَكُم، وَحُجُّوا بَيتَ رَبِّكُم، وَأَدُّوا زَكاةَ أَموالِكُم طَيِّبةً بِها أَنفُسُكُم، وَأَطِيعُوا وَلَاةَ أَمرِكُم، تَدخُلُوا جَنَّةَ رَبِّكُم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى مردم! پس از من، پيامبرى نيست و پس از شما، امّتى نيست. هان! پروردگارتان را بندگى كنيد و نمازهاى پنجگانه خود را به جا آوريد و ماه رمضان را روزه بگيريد و حجّ خانه خدايتان را بگزاريد و زكات اموالتان را با رضايت خاطر بپردازيد و از زمامدارانتان فرمان بريد تا به بهشت پروردگارتان وارد شويد.
۱.الخصال: ص 322 ح 6 عن أبي اُمامة، بحار الأنوار: ج 82 ص 206 ح 11؛ المعجم الكبير: ج 8 ص 115 ح 7535، مسند الشاميّين: ج 1 ص 310 ح 543، السنّة لابن أبي عاصم: ص 491 ح 1061، تاريخ دمشق: ج 24 ص 51 ح 5156 كلّها عن أبي اُمامة نحوه، كنز العمّال: ج 5 ص 294 ح 12922 و 12923.
عنه صلى الله عليه و آله:اِتَّقُوا اللّهَ رَبَّكُم، وَصَلُّوا خَمسَكُم، وَصُومُوا شَهرَكُم، وَأَدُّوا زَكاةَ أَموالِكُم، وَأَطِيعُوا ذا أَمرِكُم، تَدخُلُوا جَنَّةَ رَبِّكُم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از خداوند، پروردگارتان، پروا داريد و نمازهاى پنجگانه تان را به جا آوريد و ماه رمضان را روزه بگيريد و زكات اموالتان را بپردازيد و از فرمان روايتان فرمان بريد تا به بهشت پروردگارتان وارد شويد.
۱.سنن الترمذي: ج 2 ص 516 ح 616، مسند ابن حنبل: ج 8 ص 274 ح 22223، المستدرك على الصحيحين: ج 1 ص 52 ح 19 وفيهما «اعبدوا» بدل «اتّقوا اللّه»، صحيح ابن حبّان: ج 10 ص 426 ح 4563، تاريخ دمشق: ج 48 ص 256 ح 10421 كلاهما نحوه وكلّها عن أبي اُمامة، كنز العمّال: ج 1 ص 33 ح 46.
عنه صلى الله عليه و آله:خَمسٌ مَن جاءَ بِهِنَّ مَعَ إِيمانٍ دَخَلَ الجَنَّةَ: مَن حافَظَ عَلَى الصَّلَواتِ الخَمسِ؛ عَلى وُضُوئِهِنَّ وَرُكُوعِهِنَّ وَسُجُودِهِنَّ وَمَواقِيتِهِنَّ، وَصامَ رَمَضانَ، وَحَجَّ البَيتَ إِنِ استَطَاعَ إِلَيهِ سَبِيلاً، وَأَعطَى الزَّكاةَ طَيِّبَةً بِها نَفسُهُ، وَأَدَّى الأَمانَةَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پنج چيز است كه هر كس آنها را با ايمان به جا آورد، به بهشت مى رود: كسى كه نمازهاى پنجگانه را با وضو و ركوع و سجود و در اوقاتشان، به جا آورد و ماه رمضان را روزه بگيرد و در صورت استطاعت، حجّ خانه خدا بگزارد و با رضايت خاطر، زكات بپردازد و امانت را به صاحبش بازگرداند.
۱.سنن ابي داوود: ج 1 ص 116 ح 429، المعجم الصغير: ج 2 ص 5، تفسير الطبري: ج 12 الجزء 22 ص 55، تفسير ابن كثير: ج 6 ص 479 كلّها عن أبي الدرداء والثلاثة الأخيرة نحوه، كنز العمّال: ج 15 ص 887 ح 43513؛ عوالي اللآلي: ج 1 ص 84 ح 9 عن أبي الدرداء.
عنه صلى الله عليه و آله:إِذا صَلَّتِ المَرأَةُ خَمسَها، وَصامَت شَهرَها، وَحَفِظَت فَرجَها، وَأَطاعَت زَوجَها، قِيلَ لَها: اُدخُلِي الجَنَّةَ مِن أَيِ أَبوابِ الجَنَّةِ شِئتِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه زن، نمازهاى پنجگانه اش را بخواند و رمضان را روزه بگيرد و دامنش را پاك نگه بدارد و از شوهرش اطاعت كند، به او گفته مى شود: «از هر درِ بهشت كه خواستى، وارد بهشت شو».
۱.مسند ابن حنبل: ج 1 ص 406 ح 1661 عن عبد الرحمن بن عوف، صحيح ابن حبّان: ج 9 ص 471 ح 4163، المعجم الأوسط: ج 5 ص 34 ح 4598 كلاهما عن أبي هريرة، حلية الأولياء: ج 6 ص 308 عن أنس وكلّها نحوه، كنز العمّال: ج 16 ص 406 ح 45126.
صحيح البخاري عن أبي هريرة:إِنَّ أَعرابِيّا أَتَى النَّبِيَ صلى الله عليه و آله فَقالَ: دُلَّنِي عَلى عَمَلٍ إِذا عَمِلتُهُ دَخَلتُ الجَنَّةَ. قالَ: تَعبُدُ اللّهَ لا تُشرِكُ بِهِ شَيئا، وَتُقِيمُ الصَّلاةَ المَكتُوبَةَ، وَتُؤَدِّي الزَّكاةَ المَفرُوضَةَ، وَتَصُومُ رَمَضانَ.
قالَ: وَالَّذِي نَفسِي بِيَدِهِ! لا أَزِيدُ عَلى هَذا.
فَلَمّا وَلَّى، قالَ النَّبِيُ صلى الله عليه و آله: مَن سَرَّهُ أَن يَنظُرُ إِلى رَجُلٍ مِن أَهلِ الجَنَّةِ فَليَنظُر إِلى هَذا. ۱
صحيح البخارىـ به نقل از ابو هريره ـ: عربى باديه نشين نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: مرا به عملى راه نمايى كن كه وقتى آن را به جا آوردم، به بهشت روم.
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «خدا را مى پرستى و چيزى را شريكش نمى گردانى و نماز واجب را مى خوانى و زكات واجب را مى پردازى و رمضان را روزه مى گيرى».
باديه نشين گفت: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، بيش از اينها كارى نمى كنم. و چون باز مى گشت، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هر كه دوست دارد مردى از اهل بهشت را ببيند، به اين مرد بنگرد».
۱.صحيح البخاري: ج 2 ص 506 ح 1333، صحيح مسلم: ج 1 ص 44 ح 15، مسند ابن حنبل: ج 3 ص 248 ح 8523، السنن الكبرى: ج 4 ص 141 ح 7237، صحيح ابن خزيمة: ج 4 ص 12 كلاهما نحوه، كنز العمّال: ج 15 ص 944 ح 43629.
مسند ابن حنبل عن المغيرة بن عبد اللّه عن أبيه:قُلتُ: يا رَسُولَ اللّهِ، حَدِّثني ـ أَو خَبِّرني ـ بِعَمَلٍ يُقَرِّبُنِي إِلَى الجَنَّةِ وَيُباعِدُنِي مِنَ النّارِ، قالَ: أَوَ ذَلِكَ أَعمَلَكَ ـ أَو أَنصَبَكَ ـ؟ قالَ: قُلتُ: نَعَم، قالَ: فَاعقِل إِذا ـ أَوِ افهَم ـ: تَعبُدُ اللّهَ لا تُشرِكُ بِهِ شَيئا، وَتُقِيمُ الصَّلاةَ، وَتُؤتِي الزَّكاةَ، وَتَصُومُ رَمَضانَ، وَتَحُجُّ البَيتَ، وَتَأتِي إِلَى النّاسِ ما تُحِبُّ أَن يُؤتى إِلَيكَ، وَتَكرَهُ لِلنّاسِ ما تَكرَهُ أَن يُؤتى إِلَيكَ. خَلِّ زِمامَ الناقَةِ ـ أَو خِطامَها ـ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از مغيرة بن عبد اللّه، از پدرش ـ: گفتم: اى پيامبر خدا! به من از عملى بگو ـ يا خبر ده ـ كه به بهشت، نزديكم سازد و از آتش، دورم گرداند.
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آيا به آن، عمل مى كنى؟».
گفتم: آرى.
فرمود: «پس، گوش كن: خدا را مى پرستى و هيچ چيز را شريك او نمى گردانى، نماز را بر پا مى دارى، زكات مى پردازى، رمضان را روزه مى گيرى، حجّ خانه خدا را به جا مى آورى، با مردم، چنان رفتار مى كنى كه دوست دارى با تو رفتار شود و با مردم، چنان نمى كنى كه دوست ندارى با تو شود. حال، زمام ـ يا مهار ـ ناقه را رها كن [و بگذار شترم برود]».
۱.مسند ابن حنبل: ج 9 ص 55 ح 23224 و ج 5 ص 606 ح 16705 عن المغيرة بن سعد عن أبيه أو عمّه، الطبقات الكبرى: ج 6 ص 56 كلاهما نحوه وراجع: المعجم الكبير: ج 6 ص 49 ح 5478 و اُسد الغابة: ج 2 ص 417 الرقم 1962.
سنن الترمذي عن معاذ بن جبل:كُنتُ مَعَ النَّبِيِ صلى الله عليه و آله فِي سَفَرٍ فَأَصبَحتُ يَوما قَرِيبا مِنهُ وَنَحنُ نَسِيرُ، فَقُلتُ: يا رَسُولَ اللّهِ، أَخِبِرنِي بِعَمَلٍ يُدخِلُنِي الجَنَّةَ وَيُباعِدُنِي مِنَ النّارِ، قالَ: لَقَد سَأَلتَني عَن عَظِيمٍ، وَإِنَّهُ لَيَسِيرٌ عَلى مَن يَسَّرَهُ اللّهُ عَلَيهِ، تَعبُدُ اللّهَ وَ لا تُشرِكُ بِهِ شَيئا، وَتُقِيمُ الصَّلاةَ، وَتُؤتِي الزَّكاةَ، وَتَصُومُ رَمَضَانَ، وَتَحُجُّ البَيتَ. ۱
سنن الترمذىـ به نقل از معاذ بن جبل ـ: در سفرى با پيامبر صلى الله عليه و آله بودم. روزى به ايشان نزديك شدم و در كنار هم حركت مى كرديم. من گفتم: اى پيامبر خدا! مرا از عملى خبر ده كه مرا به بهشت بَرَد و از آتش، دورم گردانَد.
فرمود: «در باره مطلب بزرگى پرسيدى و اين، براى كسى كه خدا آن را بر او آسان گرداند، آسان خواهد بود: خدا را مى پرستى و چيزى را شريكش قرار نمى دهى، نماز را بر پا مى دارى، زكات مى پردازى، رمضان را روزه مى گيرى و حجّ خانه خدا را به جا مى آورى».
۱.سنن الترمذي: ج 5 ص 11 ح 2616، سنن ابن ماجة: ج 2 ص 1314 ح 3973، مسند ابن حنبل: ج 8 ص 235 ح 22077، المعجم الكبير: ج 20 ص 131 ح 266، المستدرك على الصحيحين: ج 2 ص 447 ح 3548، حلية الأولياء: ج 4 ص 376 كلاهما نحوه.
مسند ابن حنبل عن ابن عبّاس:إِنَّ ضَمامَ بنَ ثَعلَبَةَ أَخا بَنِي سَعدٍ بنِ بكرٍ لَمّا أَسلَمَ سَأَلَ رَسُولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَن فَرائِضِ الإِسلامِ مِنَ الصَّلاةِ وَغَيرِها، فَعَدَّ عَلَيهِ الصَّلَواتِ الخَمسَ لَم يَزِد عَلَيهِنَّ، ثُمَّ الزَّكاةَ، ثُمَّ صِيامَ رَمَضانَ، ثُمَّ حَجَّ البَيتِ، ثُمَّ أَعلَمَهُ ما حَرَّمَ اللّهُ عَلَيهِ. فَلَمّا فَرَغَ قالَ: أَشهَدُ أَن لا إِله إِلّا اللّهُ، وَأَشهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ اللّهِ، وَسَأَفعَلُ ما أَمَرتَني بِهِ، لا أَزِيدُ وَلا أَنقُصُ، قالَ: ثُمَّ وَلَّى.
فَقالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: إِن يَصدُق ذُو العَقِيصَتَينِ يَدخُلِ الجَنَّةَ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از ابن عبّاس ـ: ضَمام بن ثعلبه از قبيله بنى سعد بن بكر، زمانى كه اسلام آورد، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در باره فريضه هاى اسلام چون نماز و جز آن، پرسيد.
ايشان نمازهاى پنجگانه را برايش بر شمرد و بر آنها چيزى نيفزود. سپس از زكات نام برد و سپس از روزه رمضان و سپس از حجّ خانه خدا. آن گاه چيزهايى را كه خداوند بر او حرام ساخته است، به آگاهى اش رساند. سخنان ايشان كه تمام شد، ضَمام گفت: گواهى مى دهم كه معبودى جز خداى يكتا نيست و گواهى مى دهم كه تو فرستاده خدا هستى. آنچه را به من فرمودى، انجام خواهم داد، نه بيشتر و نه كمتر. و رفت.
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اگر دو گيسدار (ضَمام) راست بگويد، وارد بهشت مى شود».
۱.مسند ابن حنبل: ج 1 ص 539 ح 2254، سنن الدارمي: ج 1 ص 175 ح 657، المستدرك على الصحيحين: ج 3 ص 55 ح 4380، المعجم الكبير: ج 8 ص 305 ح 8149، الاستيعاب: ج 2 ص 305 الرقم 1270 كلّها نحوه، البداية والنهاية: ج 5 ص 61.
عنه عليه السلام:عَشرٌ مَن لَقِيَ اللّهَ عز و جل بِهِنَّ دَخَلَ الجَنَّةَ: شَهادَةُ أَن لا إِله إِلّا اللّهُ، وَأَنَّ مُحَمَّدا رَسُولُ اللّهِ، وَالإِقرارُ بِما جاءَ مِن عِندِ اللّهِ عز و جل، وَإِقامُ الصَّلاةِ، وَإِيتاءُ الزَّكاةِ، وَصَومُ شَهرِ رَمَضانَ، وَحِجُّ البَيتِ، وَالوَلايَةُ لِأَولِياءِ اللّهِ، وَالبَراءَةُ مِن أَعداءِ اللّهِ، وَاجتِنابُ كُلِّ مُسكِرٍ. ۱
امام باقر عليه السلام:ده چيز است كه هر كس با آنها خداى عز و جل را ديدار كند، به بهشت مى رود: گواهى دادن به اين كه معبودى جز خداى يكتا نيست و اين كه محمّد، فرستاده خداست، و اقرار كردن به آنچه او از نزد خداى عز و جل آورده است، و به جا آوردن نماز، و پرداخت زكات، و گرفتن روزه ماه رمضان، و حجّ خانه خدا، و دوستى با دوستان خدا، و بيزارى از دشمنان خدا، و دورى كردن از هر مستى آورى.
۱.الخصال: ص 432 ح 15، ثواب الأعمال: ص 30 ح 1، المحاسن: ج 1 ص 77 ح 38، بشارة المصطفى: ص 269 كلّها عن الفضيل بن يسار، بحار الأنوار: ج 68 ص 377 ح 24.
كتاب من لا يحضره الفقيه:قالَ سُلَيمانُ بنُ خالِدٍ لِلصّادِقِ عليه السلام: جُعِلتُ فِداكَ، أَخبِرنِي عَنِ الفَرائِضِ الَّتِي فَرَضَ اللّهُ عز و جل عَلَى العِبادِ ما هِيَ؟ قالَ: شَهادَةُ أَن لا إِلهَ إِلّا اللّهُ، وَأَنَّ مُحَمَّدا رَسُولُ اللّهِ، وَإِقامُ الصَّلَواتِ الخَمسِ، وَإِيتاءُ الزَّكاةِ، وَحَجُّ البَيتِ، وَصِيامُ شَهرِ رَمَضانَ، وَالوَلايَةُ، فَمَن أَقامَهُنَّ وَسَدَّدَ وَقارَبَ، وَاجتَنَبَ كُلَّ مُنكَرٍ دَخَلَ الجَنَّةَ. ۱
كتاب من لايحضره الفقيه:سليمان بن خالد به امام صادق عليه السلام گفت: فدايت شوم! فرايضى كه خداوند عز و جل بر عهده بندگان نهاده است، چيستند؟
فرمود: «گواهى دادن به اين كه معبودى جز خداى يكتا نيست و محمّد، پيامبر خداست، و به جا آوردن نمازهاى پنجگانه و دادن زكات و حجّ خانه خدا و روزه ماه رمضان و ولايت. پس، هر كس اين فرايض را به جا آورد و راه راست و درست را در پيش گيرد و از هر منكَرى دورى كند، به بهشت مى رود».
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 1 ص 204 ح 612، المحاسن: ج 1 ص 452 ح 1041، بحار الأنوار: ج 68 ص 386 ح 36.
الإمام الصادق عليه السلام:إِذا صَلَّتِ المَرأَةُ خَمسا، وَصامَت شَهرا، وَأَطاعَت زَوجَها، وَعَرَفَت حَقَّ عَلِيٍ عليه السلام، فَلتَدخُل مِن أَيِ أَبوابِ الجَنَّةِ شاءَت. ۱
امام صادق عليه السلام:هر گاه زن، نمازهاى پنجگانه را بخواند و يك ماه [رمضان] را روزه بگيرد و از شوهرش اطاعت كند و حقّ على عليه السلام را بشناسد، از هر درِ بهشت كه بخواهد، وارد مى شود.
۱.الكافي: ج 5 ص 555 ح 3، كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 3 ص 441 ح 4531 كلاهما عن أبي الصباح الكناني وراجع: الأمالي للصدوق: ص 575 ح 787 وبشارة المصطفى: ص 178.
تاريخ دمشق عن أبي هريرة:قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: مَن صامَ يوما مِن رَمَضانَ فَسَلِمَ مِن ثَلاثٍ ضَمِنتُ لَهُ الجَنَّةَ.
فَقالَ أَبُو عُبَيْدَةَ بنُ الجَرّاحِ: يا رَسُولَ اللّهِ، أَعَلى ما فِيهِ سِوَى الثَّلاثَةِ؟ قالَ: عَلى ما فِيهِ سِوَى الثَّلاثَةِ: لِسانِه، وَبَطنِهِ، وَفَرْجِهِ. ۱
تاريخ دمشقـ به نقل از ابو هريره ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «هر كس يك روز از رمضان را روزه بگيرد و از سه چيز به سلامت ماند، بهشت را برايش ضمانت مى كنم».
ابو عبيده جرّاح گفت: اى پيامبر خدا! اگرچه هر عيب ديگرى داشته باشد؟
فرمود: «اگر چه هر عيب ديگرى داشته باشد. آن سه عبارت اند از: زبان و شكم و شهوت».
۱.تاريخ دمشق: ج 54 ص 166 ح 11423، كنز العمّال: ج 8 ص 585 ح 24279.
الإمام الصّادق عن آبائه عليهم السلامعن الإمامِ عليّ عليه السلام: قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: لَمّا أُسرِيَ بِي إِلَى السَّماءِ دَخَلتُ الجَنَّةَ، فَرَأَيتُ فِيها قَصرا مِن ياقُوتٍ أَحمَرَ، يُرى باطِنُهُ مِن ظاهِرِهِ لِضِيائِهِ وَنُورِهِ، وَفِيهِ قُبَّتانِ مِن دُرٍّ وَزَبَرجَدٍ، فَقُلتُ: يا جَبرَئِيلُ، لِمَن هذَا القَصرُ؟ قالَ: هذا لِمَن أَطابَ الكَلامَ، وَأَدامَ الصِّيامَ، وَأَطعَمَ الطَّعامَ، وَتَهَجَّدَ بِاللَّيلِ وَالنّاسُ نِيامٌ.
قالَ عَلِيٌ عليه السلام: فَقُلتُ: يا رَسُولَ اللّهِ، وَفِي أُمَّتِكَ مَن يُطِيقَ هذا؟
قالَ: أَتَدرِي ما إِطابَةُ الكَلامِ؟ فَقُلتُ: اَللّهُ وَرَسُولُهُ أَعلَمُ. قالَ: مَن قالَ: «سُبحانَ اللّهِ وَالحَمدُ للّهِِ وَلا إِلهَ إِلّا اللّهُ وَاللّهُ
امام صادق عليه السلام ـ به نقل از پدرانش، از امام على عليه السلام ـ:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «شبى كه به آسمان (معراج) برده شدم، وارد بهشت گرديدم. در آن جا كاخى از ياقوت سرخ ديدم كه از فرط روشنايى و نورانيتش، درون آن از بيرونش ديده مى شد و در آن، دو سراپرده از دُر و زبرجد بود. گفتم: اى جبرئيل! اين كاخ براى كيست؟
گفت: اين براى كسى است كه سخن خوش بگويد و پيوسته روزه بدارد و اطعام كند و شب كه مردم خفته اند، به عبادت بپردازد».
گفتم: اى پيامبر خدا! در ميان امّتت كيست كه از عهده اين كارها بر آيد؟
فرمود: «آيا مى دانى سخن خوش چيست؟».
گفتم: خدا و پيامبرش داناترند.
فرمود: «گفتنِ سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله إلّا اللّه و اللّه أكبر. آيا مى دانى پيوسته روزه داشتن چيست؟».
۱.الأمالي للطوسي: ص 458 ح 1024 عن حمّاد بن عثمان عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام، تفسير القمّي: ج 1 ص 21 عن حمّاد بن عثمان عن الإمام الصادق عليه السلام عنه صلى الله عليه و آله نحوه، بحار الأنوار: ج 8 ص 190 ح 164.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۷۶