الخرائج و الجرائحـ به نقل از مقداد بن اسود ـ: فاطمه عليهاالسلام فرمود: «هنگامى كه حسن عليه السلام را به دنيا آوردم، پدرم به من فرمان داد تا هنگامى كه او را از شير نگرفته ام، لباسى براى لذّت بردن نپوشم. پس روزى پدرم به ديدارم آمد و حسن عليه السلام را ديد كه هسته مى مكد. فرمود: «او را از شير گرفته اى؟». گفتم: آرى. فرمود: «هر گاه على خواست تو را در بر بگيرد، مانعش مشو كه من در جلوى صورتت، درخشش و نورى مى بينم؛ زيرا به زودى، حجّتى را براى اين مردم و حجّتى را بر ضدّ آنان، به دنيا مى آورى». پس چون يك ماه از باردارى ام گذشت، در درونم، گرمايى احساس كردم و آن را به پدرم گفتم. او كاسه آبى خواست و بر آن، وِردى خواند و در آن دميد و فرمود: «اين را بنوش». من آن را نوشيدم و خداوند، آن حالت را از من،

مقاتل الطالبيّينـ در ذكر كشته شدگان با امام حسين عليه السلام ـ: على بن الحسين، و او همان على اكبر است كه نسلى از او نماند و كنيه اش ابو الحسن بود و مادرش ليلا، دختر ابو مُرّه، فرزند عُروة بن مسعود ثقفى بود و مادر ليلا هم ميمونه، دختر ابو سفيان، فرزند حرب بن اميّه، با كنيه امّ شيبه بود و مادر ميمونه هم دختر ابو العاص بن اميّه بود. على اكبر، نخستين شهيد واقعه [ى عاشورا] است. و هم او مقصود معاويه در خبرى است كه محمّد بن محمّد بن سليمان، از يوسف بن موسى قطّان، از جرير، از مغيره برايم نقل كرده است كه معاويه گفت: چه كسى به اين امر (حكومت)، سزاوارتر است؟ گفتند: تو. گفت: نه. سزاوارترينِ مردم به اين امر، على بن الحسين بن على است. جدّش پيامبر خداست و شجاعت بنى هاشم و سخاوت بنى اميّه و بزرگى ثقيف، در

الأمالى، مفيدـ به نقل از على بن محمّد هرمزانى، از امام زين العابدين، از امام حسين عليهماالسلامـ: چون فاطمه عليهاالسلام دختر پيامبر صلى الله عليه و آله بيمار شد، به على عليه السلام سفارش كرد كه امرش را پنهان و خبرش را مخفى بدارد و هيچ كس را از بيمارى اش آگاه نكند و على عليه السلام چنين كرد و خود، از او پرستارى مى كرد. اسماء بنت عميس نيز ـ كه خدايش بيامرزد ـ، او را بر مخفى داشتن اين امر، همان گونه كه فاطمه عليهاالسلام سفارش كرده بود، يارى مى داد. چون وفاتش در رسيد، به اميرمؤمنان وصيّت كرد كه كارش را خود به عهده بگيرد و او را شبانه دفن كند و قبرش را بى نشان و مخفى بگذارد. اميرمؤمنان، اين كار را به عهده گرفت و فاطمه عليهاالسلام را به خاك سپرد و نشانه هاى قبرش را محو كرد. چون دستش را از خاك

تحف العقولـ از امام حسين عليه السلام (در امر به معروف و نهى از منكر) ۱۵ ـ: اى مردم! از آنچه خدا دوستانش را بدان پند داده، پند گيريد؛ همچون بدگويى او از دانشمندان يهود، آن جا كه مى فرمايد: «چرا علماى ربّانى و دانشمندانشان، آنان را از گفتار گناه آلودشان نهى نمى كنند؟» و مى فرمايد: «كافران بنى اسرائيل، لعنت شدند» تا آن جا كه فرمايد: «چه بد بود، آنچه مى كردند» . خداوند، ايشان را نكوهيد؛ زيرا از ستمكارانى كه در ميانشان بودند، زشتى و فساد بسيار مى ديدند، ولى به طمع بهره اى كه از آن ستمگران مى بردند و از بيم آن كه بى نصيب بمانند، ايشان را نهى نمى كردند؛ در حالى كه خدا مى فرمايد: «از مردم نترسيد؛ بكه از من، پروا كنيد» و نيز مى فرمايد: «مردان و زنان مؤمن، دوستان يكديگرند و امر به معروف و نهى

الإقبال:از دعاهاى وارد شده در روز عرفه، دعاى مولايمان امام حسين ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ است ۵۴: «ستايش، خداوندى را سِزَد كه نه از قضاى او مى توان جلوگيرى كرد، نه مى توان كسى را از عطاى او محروم ساخت. ساخته هيچ سازنده اى همچون ساخته او نيست. او بخشنده فراگير است. انواع پديده هاى بديع را آفريد و با حكمت خويش، ساخته ها را استوار كرد. طلايه ها [ى عالم وجود]بر او پنهان نيستند و امانت ها در نزد او تلف نمى شوند. كتاب جامع و شريعت اسلام را به مثابه نورى درخشان آورد. آفريدگان را ساخت و فريادرس در گرفتارى هاست. هرسازنده اى را پاداش مى دهد و زندگى هر قناعت پيشه اى را تأمين كند و بر هر نالانى، مهربان است. منفعت ها و كتاب جامع را با نورى درخشان، فرو فرستاد. اوست كه شنواى دعاهاست و بالا برنده درجه

الأمالي ـ به نقل از عبدالرزاق بن قيس رحبى ـ:همراه على بن ابى طالب عليه السلام، بر درِ دار الحكومه نشسته بوديم كه تابش خورشيد، امام را به پناه بردن به داخل دار الحكومه، ناگزير ساخت. حضرت برخاست تا داخل شود كه مردى از قبيله هَمْدان، چنگ در پيراهن ايشان زد و گفت: اى امير مؤمنان! برايم حديثى جامع باز گو تا خداوند، بدان سودم دهد. حضرت فرمود: «آيا اين سود، در احاديثِ بسيار نيست؟». گفت: چرا؛ ولى مى خواهم حديثى جامع، برايم بازگويى. حضرت فرمود: «دوستم، پيامبر خدا، برايم اين حديث را گفت كه من و پيروانم، سيراب و سيراب شده، با چهره هايى سپيد، بر حوض [كوثر]وارد خواهيم شد. دشمنان ما نيز تشنه لب و تشنه كام و با چهره هايى سياه، بر حوض، وارد خواهند شد. اين حديث را با كوتاهى اش به جاى حديثى بلند،

امام صادق عليه السلام:روزى پيامبر خدا نماز صبح را با مردم خواند. بعد از نماز، چشمش به جوانى در مسجد افتاد كه چرت مى زد و سرش پايين مى افتاد، رنگى زرد و بدنى نحيف و چشمانى گود افتاده داشت. پيامبر خدا به او فرمود: «فلانى! حالت چه طور است؟». گفت: اى پيامبر خدا! من به يقين رسيده ام. پيامبر خدا از گفته او تعجّب كرد و فرمود: «هر يقينى را حقيقتى است. حقيقت يقين تو چيست؟». گفت: اى پيامبر خدا! يقين من به راستى اندوه به جانم افكنده و شبم را به شب زنده دارى (و عبادت) و روزهاى گرمم را به تشنگى كشيدن (و روزه دارى) كشانده است و جانِ من به دنيا و آنچه در آن است، بى رغبت شده، تا آنجا كه گويى عرش پروردگارم را مى بينم كه براى رسيدگى به حساب، بر پا شده و مردم براى حساب، گرد آمده اند و من نيز در ميان آنها

امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله بعد از اين كه نماز صبح را گزارد، به يكى از جوانان كه در مسجد بود، نگاه كرد، در حالى كه لرزان بود و سرش را پايين انداخته بود و رنگش زرد و جسمش ضعيف و چشم هايش فرو رفته بود. پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود:«چگونه صبح كردى، اى فلان؟». گفت: صبح كردم ـ اى پيامبر خدا ـ در حالى كه به درجه يقين رسيده ام. پيامبر صلى الله عليه و آله از گفته او تعجّب كرد و فرمود: «هر يقينى، حقيقتى دارد. حقيقت يقين تو چيست؟». جوان گفت: به درستى كه يقين من ـ اى پيامبر خدا ـ مرا غمگين كرده و شب ها مرا بى خواب و روزها مرا بى اشتها ساخته است. از دنيا و آنچه در آن است، روگردان شده ام و گويا عرش خدا را مى بينم كه براى حسابرسى خلق، برپا شده است، و همه مردم جمع شده

امام على عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله در شب معراج از پروردگار سبحان سؤال كرد و گفت:. اى پروردگار من! ميراثِ گرسنگى چيست؟ فرمود: «حكمت، نگه داشتنِ قلب، نزديكى به من، اندوه هميشگى، سبك بارى در ميان مردم، لب به حق گشودن، بى توجّهى به آسان يا سخت زيستن.». اى احمد! هر گاه بنده به شكم خويش گرسنگى دهد و زبانش را نگه دارد، حكمت را به او مى آموزم. اگر كافر باشد، حكمتِ او دليلى بر ضدّ او و وبال گردنش خواهد بود؛ ولى اگر مؤمن باشد، حكمتش براى او نور و برهان و شفا و رحمت خواهد شد. پس آنچه را نمى دانسته است، خواهد دانست و آنچه را نمى ديده است، خواهد ديد. نخستين چيزى را كه به او نشان مى دهم، عيب هاى خود اوست تا بدين سبب، از پرداختن به عيب هاى ديگران باز مانَد، و دقايق علم را به او نشان مى دهم

سنن ابن ماجةـ به نقل از عبد الرحمان بن ابى ليلى ـ: ابو ليلى، هميشه با على عليه السلام به سر مى برد و على عليه السلام، لباس تابستان را در زمستان، و لباس زمستان را در تابستان مى پوشيد. به ابو ليلى گفتيم: كاش رازش را از على عليه السلام مى پرسيدى! على عليه السلام فرمود: پيامبر خدا در جنگ خيبر در پى من فرستاد و من، چشمْ درد داشتم. گفتم: اى پيامبر خدا! چشمْ درد دارم. پس، از آب دهان خود بر چشمم نهاد و سپس گفت: «خدايا! گرما و سرما را از او دور كن». پس از آن روز، ديگر گرما و سرمايى احساس نكردم. و پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «[فردا] مردى را روانه مى كنم كه خدا و پيامبرش او را دوست دارند و او نيز خدا و پيامبرش را دوست دارد و نمى گريزد». پس مردم، گردن كشيدند و پيامبر صلى الله عليه و آله