امام صادق عليه السلام:انسان ها بر سه گروه اند: خردمند، احمق و بدكار. خردمند، كسى است كه اگر از او بپرسند، پاسخ مى دهد، اگر سخن بگويد، به درستى سخن مى گويد، و اگر گوش كند، استفاده مى برد. احمق، آن است كه اگر تكلّم كند، شتاب مى نمايد؛ اگر حديث بگويد، فراموش مى كند، و اگر بر كار زشت وا داشته شود، آن را انجام مى دهد. بدكار، كسى است كه اگر او را امين بشمارى، خيانت مى ورزد، و اگر با او سخن بگويى، از تو بدگويى مى كند.

امام على عليه السلام:مردمان، سه گروه اند: خردمند، نادان و بدكار. آيين خردمند، ديندارى، سرشت او بردبارى، و خوى او انديشه كردن است. اگر مورد پرسش واقع شود، پاسخ مى دهد؛ اگر تكلّم كند، به درستى سخن مى گويد؛ اگر گوش كند، ياد مى گيرد؛ اگر سخن بگويد، راست مى گويد؛ و اگر كسى به وى اعتماد كند، خواسته اش را روا مى سازد. نادان، اگر او را از امر نيكويى آگاه كنند، غفلت مى ورزد؛ اگر از جايگاه نيكويى فرو آورده شود، فرود مى آيد؛ اگر او را به كارى جاهلانه وا دارند، انجام مى دهد؛ و اگر سخن بگويد، دروغ مى گويد. وى خود، به دنبال آگاهى نمى رود و اگر او را آگاه سازند، آگاه نمى شود. بدكار را اگر امين بشمرى، خيانت مى ورزد، و اگر او را همراهى كنى، رسوايت مى سازد، و اگر بدو اعتماد ورزى، برايت خيرخواهى نمى كند.

صحيح ابن حِبّانـ به نقل از مُعاذ بن جبل ـ: از پيامبر خدا پرسيدم: كدامين اعمال نزد خدا محبوب تر است؟ فرمود: «اين كه تا دَم مرگ، زبانت از ياد خدا تَر و تازه باشد».

امام زين العابدين عليه السلامـ در زيارت امير مؤمنان عليه السلام، معروف به «زيارت امين اللّه» ـ: بار خدايا! جان مرا به تقديرت مطمئن، به قضايت خرسند، و به ياد و مناجاتت آزمند گردان.

تاريخ دمشقـ به نقل از ابو عبد اللّه ـ: طلحه با جَربا، دختر قَسامه، ازدواج كرد و طلحه در گذشت، در حالى كه جَربا، اُمّ اسحاق را براى او به دنيا آورده بود و طلحه از جَربا، فرزند ديگرى نداشت. حسن بن على عليه السلام با او (اُمّ اسحاق) ازدواج كرد و پس از وفات حسن عليه السلام، حسين عليه السلام با او ازدواج كرد و فاطمه را براى حسين عليه السلام به دنيا آورد. پس از حسين عليه السلام، پسر ابو عتيق بكرى [يعنى عبد اللّه بن محمّد بن عبد الرحمان بن ابى بكر]، او را به همسرى گرفت و وى برايش امينه را به دنيا آورد.

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات ـ: [بار خدايا!] به حقّى كه بر گردن همه آفريدگانت دارى، از تو مى خواهم كه مرا از آفت ها پاك گردانى و از مرتكب شدن گناهان، بركنارم دارى، با رويكردى از سوى تو به من، و نگاهى از جانب تو بر من، كه با آن از من، خشنود شوى و با نعمت هاى پياپى ات، مرا مورد محبّتت قرار دهى، و چنان كرامتى ارزانى ام دارى كه مرا به افتخارِ بهشت و همنشينى با محمّد و خاندان او ـ كه درود خدا بر او و ايشان باد ـ نايل گردانى، آمين، اى پروردگار جهانيان!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در توصيف بهشت ـ: مانند ندارد. به خداوند كعبه سوگند كه بهشت، گلزارى است در پيچ و تاب، و نورى است درخشان، و جويبارى است روان، و همسرى كه هرگز نمى ميرد و سراى جاودانگى و نعمت و آسايش و امنيت است.

الأمالى، طوسىـ به نقل از ابو صَلت هَرَوى، از امام رضا، از پدرانش عليهم السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «جبرئيل، روح الأمين، از جانب خداوند ـ كه نام هايش پاك و رويش بِشكوه است ـ به من خبر داد كه فرمود: منم خدا. معبودى جز منِ يگانه نيست. بندگانم! پس مرا بندگى كنيد. هر يك از شما بداند كه چنانچه مرا با شهادت خالصانه لا إله إلّا اللّه، ديدار كند، به دژ من وارد شده است و هر كه به دژ من وارد شود، از عذابم در امان خواهد بود». گفتند: اى فرزند پيامبر خدا! نشانه اخلاص در شهادت دادن به يگانگى خدا چيست؟ فرمود: «فرمان بردن از خدا و پيامبر او و ولايت اهل بيتش».

امام صادق عليه السلام ـ در دعا به هنگام زيارت پيامبر صلى الله عليه و آله ـ:بار خدايا! درودهايت را و درودهاى فرشتگان مقرّبت و بندگان شايسته ات و پيامبران مُرسَلت و اهل آسمان ها و زمين را و درودهاى همه كسانى را كه تو را ـ اى پروردگار جهانيان ـ تسبيح گفته اند، از اوّلين و آخرين مخلوقات، بر محمّد، بنده ات و فرستاده ات و پيامبرت و امينت و گزيده ات و محبوبت و دوست خالصت و بنده ويژه ات و منتخبت و برگزيده ات از ميان آفريدگانت، قرار ده. بار خدايا! درجه و وسيله بهشت را به او عطا فرما و او را به چنان مقام پسنديده اى برسان كه اوّلين و آخرين (همه جهانيان) بر او غبطه خورند.

امام صادق عليه السلام:من كسى را نمى شناسم كه نام و ياد ما را و احاديث پدرم را زنده نگه داشته باشد، مگر زُراره و ابو بصير مُرادى و محمّد بن مسلم و بُرَيد بن معاويه. اگر اينها نبودند، هيچ كس حكم درستى را استنباط نمى كرد. اينان، نگهبانان دين و امينان پدر من بر حلال و حرام خدا هستند و پيشى گيرندگان به سوى ما در دنيا و آخرت اند.

امام صادق عليه السلام:فروتنان را مژده بهشت بده: بُرَيد بن معاويه عِجلى و ابو بصير ليث بن بخترى مرادى و محمّد بن مسلم و زراره؛ چهار انسان برگزيده و امينان خدا بر حلال و حرام او را. اگر اينان نبودند، آثار نبوّت قطع مى شد و از بين مى رفت.

الأمالى، طوسىـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: پدرم اميرمؤمنان، از پيامبر خدا، از جبرئيل روح الأمين، از خداوند ـ كه نام هايش پاك و ذاتش باشكوه است ـ چنين خبر داد [كه فرموده است:]: «منم خداوند يكتايى كه خدايى جز من نيست. بندگان من! مرا بپرستيد و بايد دانسته شود كه هر يك از شما مرا با گواهى خالصانه به يكتايى و يگانگى ام ديدار كند، به قلعه من درآمده است و هر كس به قلعه من درآيد، از عذاب من، ايمن است». گفتند: اى فرزند پيامبر خدا! گواهى خالصانه براى خدا، يعنى چه؟ فرمود: «اطاعت خدا و پيامبرش و ولايت خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله».