دلائل الإمامةـ به نقل از على بن حسّان واسطى ـ: وسيله اى كه ساختِ اصفهان و قسمتهايى از آن از نقره بود، با خود برداشتم و گفتم اين را به مولايم ابو جعفر تحفه مى دهم. پس از آن كه حضرت پاسخ همه مردم را داد و آنان پراكنده شدند، ايشان برخاست و رفت. من در پى ايشان به راه افتادم، به جناب موفِّق برخوردم. به او گفتم: از ابو جعفر براى من اجازه شرفيابى بگير. پس، خدمت حضرت رسيدم و سلام كردم. در حالى كه در چهره اش نارضايتى بود، جواب سلامم را داد و ننشست. به حضرت نزديك شدم و آنچه را در آستينم بود جلو ايشان خالى كردم. با خشم به من نگريست و آن گاه به راست و چپ نگاهى كرد و فرمود: خداوند مرا براى اين كارها نيافريده است. مرا چه به بازى؟! من از حضرت طلب بخشش كردم. ايشان مرا بخشيدند و من آن وسيله را برداشتم و

كشف الغمّةـ به نقل از قاسم بن عبد الرحمان كه زيدى مذهب بود ـ: من رهسپار بغداد شدم. چون به آن جا رسيدم مردم را ديدم كه مى دوند و نگاه مى كنند و مى ايستند. پرسيدم: چه خبر است؟ گفتند: ابن الرضاست. گفتم: بايد او را ببينم. او سوار بر قاطرى نر يا ماده ظاهر شد. گفتم: خدا لعنت كند معتقدان به امامت را كه مى گويند خداوند اطاعت اين مرد را واجب ساخته است. او به طرف من برگشت و گفت: اى قاسم بن عبدالرحمان! «آيا از بشرى همانند خودمان پيروى كنيم؛ در اين صورت گمراه و ديوانه خواهيم بود». با خودم گفتم: به خدا، جادوگر است! باز به طرف من برگشت و گفت: «آيا از ميان همه ما كلام خدا به او القا شده است؟ نه، او دروغگويى سبكسر است». من برگشتم و معتقد به امامت شدم و شهادت دادم كه او حجّت خدا بر خلق اوست، و به وى